Volledig scherm
© Thinkstock

Ook deze man paste niet in een hokje

Wij mensen zijn bevooroordeelde wezens. Zodra we iemand zien, plaatsen we hem of haar – bewust of onbewust – in een of meerdere hokjes.

Dat is handig, want we houden van orde en overzichtelijkheid.

Dakloze
Maar je moet wel blijven opletten. Want vaak zijn mensen anders dan je in eerste instantie dacht. Ooit hadden we een verhaal over een man in de krant, die een bewogen leven achter de rug had. Zelf sprak hij omfloerst over zijn leven als dakloze en de kinderen die hij een beter voorbeeld wilde geven. Tussen de regels door werd duidelijk dat hij niet altijd een brave jongen was. Een tijd later stond hij tot onze stomme verbazing voor onze neus.

Respectvol
Was hij ontevreden over het artikel? Wilde hij verhaal halen? Integendeel, zo bleek. Hij kwam met een complete schaal met koeken aan, zorgvuldig ingepakt per stuk. Als bedankje voor de respectvolle manier waarop hij in de krant was gekomen. Nachtenlang had hij niet geslapen uit spanning hoe het erin zou staan, bekende hij.

Opluchting
De opluchting achteraf was enorm. Voor we het wisten zat hij aan het bureau te huilen om zijn jeugd waarin hij beschadigd was geraakt, de fouten die hij zelf had gemaakt en het kwaad dat hem als jongen was aangedaan. Met een stapeltje kranten waarin zijn verhaal stond en flink wat tissues verliet hij ons Tielse pand. En ook wij hadden weer wat geleerd: niemand past in maar één hokje.

Margreet Terpstra