Het Forumgebouw van Wageningen Universiteit.
Volledig scherm
Het Forumgebouw van Wageningen Universiteit. © DG

Oud

Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn met de woorden die ik nu opschrijf. In de ogen van velen van u ben ik een jong broekje. Een ventje. En dat ben ik natuurlijk ook met mijn 32 zomers.

Maar ach wat voelde ik me oud, de eerste drie dagen van deze week. Zo nu en dan deed ik een poging me te mengen tussen de nieuwe lichting studenten op de Wageningen Universiteit, maar zelfs ik – die sommige caissières nog doet twijfelen of ze toch niet even mijn ID-kaart zullen vragen – kon ze niet meer overtuigen dat ik één van hen was.

Misschien waren het de grijze haartjes naast mijn oren, die mijn dochter altijd met veel plezier aanwijst, die me verraden. En ik moet zeggen dat ik stiekem wel een beetje jaloers was op die jonge studenten, tieners nog vaak.

Voor hen ligt een tijd vol met feestjes, gezelligheid, sporten, liefdes, avonturen en soms ook nog wat leren. En dat op een universiteit, die er met onze lekenogen nogal mag wezen. Heerlijke temperatuur terwijl buiten de studenten omvallen van de hitte.
Goed, onderwijs, goede begeleiding, goed eten en als heilige graal een milkshake-apparaat. Vooral dat laatste had ik meteen mee willen nemen naar huis.

En dan in het studentenhuis de hele avond doorzakken, met een speaker op het terras. Ik zou wel weer – oké – iets jonger willen zijn.

Albert Heller