Volledig scherm
© Thinkstock

Sinterklaas is helaas dakloos geworden

Heb meelij met deze oude man. Ieder jaar in de aanloop naar 5 december word ik in een paar minuten eeuwen ouder. Dat schminken werd steeds makkelijker dankzij mijn steeds grijzer kleurende haar en licht rimpelende gelaat.

Om later op diezelfde dag een opmerkelijke verjongingskuur te ondergaan. Dat gaf mij als ik mijterloos het Sinterklaashuis in Hof van Wageningen weer verliet het gevoel dat ik er nog decennia (eeuwen?) tegenaan kan.

Pepernoten
Maar terwijl de eerste pepernoten de burelen van deze redactie al weer bereikt hadden kwam de onheilstijding. Sinterklaas wordt, althans in Wageningen, dakloos. Het Sinterklaashuis moet de deuren sluiten, omdat in de zijvleugel van Hof van Wageningen steeds meer Polen gehuisvest worden. En dat zijn vaak, net zoals Sinterklaas en zijn veelbesproken zwarte pieten, ook seizoenarbeiders.

Discussie
In die jaren Sinterklaashuis heb ik het altijd opmerkelijk gevonden dat juist in Wageningen de losgebarsten zwartepietendiscussie ‘stilletjes aan ons huisje’ voorbij is gegaan. Heel on-Wagenings: zelfs met de bezoekende ouders hoefde ik nimmer in discussie over de kleur van Piet.

Samen met enkele zwarte pieten trok ik met mijn tabberd aan en mijter op nog wel eens de rest van het gebouw binnen, om in de collegezalen buitenlandse studenten toe te zwaaien en toe te spreken. Nimmer werden we met pek en veren weggejaagd. Zonder enige uitzondering werden we liefdevol omringd. Deze Sint en zijn pieten sieren over de hele wereld menig fotoalbum.

Maar goed, toch blijft dit liedje mistroostig in mijn hoofd rondzingen: Dag Sinterklaasje, da-hag, da-hag Zwarte Piet.