De afslag Veenendaal op de A12.
Volledig scherm
De afslag Veenendaal op de A12. © ANP

Veenendaal, ik denk dat ik oud met je ga worden

Wonen in de verkeerde stad. Wanneer je behept bent met een nostalgische inslag, zijn er plaatsen die je beter niet je thuis kunt noemen.

Veenendaal is zo’n lastige partner. Net wanneer je een beetje gewend bent, verandert ze weer. Schudt ze haar verenpracht, doet ze iets onverwachts, zet ze je ineens op het verkeerde been. Gekmakend wanneer stabiliteit je levensideaal is. Maar saai is ze nooit.

Verliefd
Schrijven over een nieuwe stad is als verliefd worden. Je maakt voor het eerst kennis met haar en er springt een vonk over. Je wilt haar beter leren kennen, je wilt zo veel mogelijk van haar weten. Om te begrijpen wat haar beweegt. Wat haar bezighoudt, haar angsten en wensen, waarom ze is zoals ze is.

Niet mooi
Dat mensen zeggen dat ze niet mooi is, heeft me nooit geboeid. Haar stadshart heeft zo veel faceliftbehandelingen ondergaan en staat zo stijf van de botox dat je soms haar ware gezicht niet eens meer herkent. Maar ik vond haar prachtig, de echte stad achter de façade.

Eerste liefde
Bijna vijftien jaar geleden liet ik haar in de steek toen mijn eerste liefde Nijmegen lonkte. Elf jaar lang had ik een innige relatie met de Achterhoek. Sportief type. En nu ben ik terug in Veenendaal. Leer ik haar opnieuw kennen. Alsof je het opnieuw met je ex probeert. Ruim een halfjaar daten we weer. Soms herkenbaar. Weet je nog, toen?

Vreemde
En soms snap ik helemaal niets van haar, is ze een vreemde. Pronkend met nieuwe stadswijken en bedrijven als sieraden maar diep van binnen ingetogen en onzeker. Die ogen echter, die kijken nog hetzelfde. Veenendaal, ik denk dat ik oud met je ga worden.