Volledig scherm
© DG

Wit wief zwierf op Zwarte pad en Capelleveens Bosje

Laatst wandelde ik bij het Capelleveens(e) Bosje, aan de rand van het Wageningse deel van Het Binnenveld. In mijn jeugd was dat onmogelijk, toen er nog geen toegankelijk fiets- en wandelpad langs de eeuwenoude Bisschop Davidsgrift lag.

Het bosje ligt tussen de Veensteeg en de Grift en in mijn jeugdjaren zag je er in de schemer vooral mannen met geweren lopen. Jagers vanuit de jagershut die langs de Veensteeg te vinden is. Die bewapende mannen en dat onbereikbare bosje droegen bij aan de mystieke status die dat bosje had: er deden verhalen de ronde van 'witte wieven' die er, op nevelachtige nachten, rond zouden dwalen. Al die verhalen hebben er waarschijnlijk ertoe bijdragen dat het Capelleveense Bosje tot de meest onbekende stukjes Wageningen behoort.

Wageningen kende wel meer van die spookachtige plekken. Zoals het inmiddels verdwenen landhuis Pomona, waar ik als heel jong jochie in de schemer niet graag langs reed. Maar de meeste spoken en 'witte wieven' bewogen zich net zoals in het Capelleveense Bosje aan de rand van Wageningen. Als was het een waarschuwing om niet de boze buitenwereld in te gaan. Er zijn hele generaties opgevoed met spookverhalen over het 'witte wief of joffer van Grunsfoort' van het Zwartepad door Oranje Nassau's Oord of de 'kwaaie joffer' van Quadenoord op de grens met Renkum.

Wat opvalt: het zijn plekken die we nu een beetje als sociaal onveilig betitelen. Die 'witte wieven of joffers' waren wellicht bedoeld om de toenmalige jeugd te behoeden voor gevaar. Misschien heeft de wereld van nu wel behoefte aan meer witte wieven.

Eric Wijnacker