article
1.5862938
COLUMN - Moeders, die zijn overal op de wereld hetzelfde. Sinds deze week woon ik in huis bij de lieve mensen Gerda (63) en Erik (56). Ze wonen vlak bij vluchtelingenopvang De Koepel en hebben mij gevraagd of ik voor drie maanden bij hen wil logeren (langer op één adres logeren mag niet van het COA).
Anwar burgert in: Moeder
COLUMN - Moeders, die zijn overal op de wereld hetzelfde. Sinds deze week woon ik in huis bij de lieve mensen Gerda (63) en Erik (56). Ze wonen vlak bij vluchtelingenopvang De Koepel en hebben mij gevraagd of ik voor drie maanden bij hen wil logeren (langer op één adres logeren mag niet van het COA).
http://www.gelderlander.nl/regio/arnhem-e-o/arnhem/anwar-burgert-in-moeder-1.5862938
2016-03-26T07:00:00+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.5806507.1473325360!image/image-5806507.JPG
Arnhem,anwar,hermes
Arnhem
Home / Regio / Arnhem e.o. / Arnhem / Anwar burgert in: Moeder

Anwar burgert in: Moeder

Foto's
1
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Anwar Manla Sadoon.
      Fotograaf
    COLUMN - Moeders, die zijn overal op de wereld hetzelfde. Sinds deze week woon ik in huis bij de lieve mensen Gerda (63) en Erik (56). Ze wonen vlak bij vluchtelingenopvang De Koepel en hebben mij gevraagd of ik voor drie maanden bij hen wil logeren (langer op één adres logeren mag niet van het COA).

    Gerda is net als mijn eigen moeder. Daarom blijft het onwennig om haar bij haar voornaam te noemen. Mijn moeder zou me een klap geven als ik haar voornaam zou gebruiken. Toen ik net in De Koepel zat, nam Gerda mij mee naar de stad en kocht kleren voor me. Nu zorgt ze voor mij zoals voor haar eigen kinderen. Het voelt als thuis.

    Pasta
    Als welkomstcadeau kwam een buurmeisje een pot cholocoladepasta voor me brengen. Ik kende haar van de straat. 's Ochtends als ze naar school lopen, fluit ik uit het raam op mijn vingers, en dan roepen ze 'Goedemorgen Anwar!' Ik ken trouwens nu al meer mensen in de buurt dan Gerda en Erik. Het schijnt in Nederland normaal te zijn dat mensen niet iedereen uit hun eigen straat kennen. Dat vind ik gek. Ik vermoed dat aan het einde van de logeerpartij de hele straat elkaar wel kent, daar ga ik voor zorgen.

    Studeren
    De eerste dag dat ik bij mijn Nederlandse 'ouders' logeerde, ging ik al de fout in. Ik blijf een vluchteling, dus ik ging even langs bij mijn vrienden in De Koepel. Toen ik om middernacht thuiskwam, wachtte Gerda mij aan de keukentafel op. Ze zei: 'Anwar, dit is niet De Koepel hè! Nederlanders drinken 's avonds een kopje koffie, lezen een boek en gaan slapen. Als je wilt inburgeren, moet je studeren en op tijd slapen.' Ik bood mijn excuses aan. Toen lachtte ze weer en vroeg ze: 'Heb je honger? Wil je wat eten?'

    Bezorgd 
    Dat zou mijn moeder ook meteen vragen. Mijn ouders in Aleppo hebben iedere maand minder te eten. Als er even een winkel is met voorraad, komt de hele stad inslaan, omdat niemand weet hoeveel slechter het nog gaat worden. Desondanks is mijn moeder vooral bezig met mij. Ze is bezorgd of ik wel genoeg eet. Ze vraagt me iedere ochtend of ik wel heb ontbeten. 'Je ziet er zo dun uit op de foto's, krijg je wel genoeg te eten, Anwar?'

    Ze hoeft zich geen zorgen te maken, want Gerda vindt ontbijten ook belangrijk. Ze zegt dat ze de deur op slot doet als ik zonder ontbijt de deur uit wil. Ja, het voelt als thuis.

    Anwar Manlasadoon (25) is een Syrische advocaat. Hij verblijft in vluchtelingenopvang De Koepel in Arnhem en volgt een stoomcursus Nederlands, aangeboden door vrijwilligers. Deze column is geschreven met hulp van de redactie.