article
1.6671970
VALKENSWAARD - Een zware val tijdens de Paascross op circuit de Lombok in Cuijk leek de toen 17-jarige Job Laarhoven uit Valkenswaard fataal te worden. Job was boven. In de hemel. Bij zijn beste vriend Chamelle, door een noodlottig ongeval om het leven gekomen. Die wilde hij niet meer in de steek laten. Was het één grote droom? „Ik droomde wel drieduizend dromen achter elkaar."
'Ze hebben Job uit de hemel teruggehaald na zwaar ongeluk in Cuijk'
VALKENSWAARD - Een zware val tijdens de Paascross op circuit de Lombok in Cuijk leek de toen 17-jarige Job Laarhoven uit Valkenswaard fataal te worden. Job was boven. In de hemel. Bij zijn beste vriend Chamelle, door een noodlottig ongeval om het leven gekomen. Die wilde hij niet meer in de steek laten. Was het één grote droom? „Ik droomde wel drieduizend dromen achter elkaar."
http://www.gelderlander.nl/regio/maasland/cuijk/ze-hebben-job-uit-de-hemel-teruggehaald-na-zwaar-ongeluk-in-cuijk-1.6671970
2016-11-23T11:44:00+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6671982.1479901794!image/image-6671982.jpg
Cuijk,Ziekenhuis
Cuijk
Home / Regio / Maasland / Cuijk / 'Ze hebben Job uit de hemel teruggehaald na zwaar ongeluk in Cuijk'

'Ze hebben Job uit de hemel teruggehaald na zwaar ongeluk in Cuijk'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Job van Laarhoven staat er weer! Hij volgt een opleiding tot beveiliger en is naarstig op zoek naar een leuke stageplaats.
      Fotograaf
    VALKENSWAARD - Een zware val tijdens de Paascross op circuit de Lombok in Cuijk leek de toen 17-jarige Job Laarhoven uit Valkenswaard fataal te worden. Job was boven. In de hemel. Bij zijn beste vriend Chamelle, door een noodlottig ongeval om het leven gekomen. Die wilde hij niet meer in de steek laten. Was het één grote droom? „Ik droomde wel drieduizend dromen achter elkaar."

    Stoere gast, die Job (20), zoals hij erbij zit thuis aan de eetkamertafel. Hij praat wat langzaam en bedachtzaam, maar verder zie of merk je niets bijzonders aan hem. Onvoorstelbaar voor iemand die zo dicht bij de dood was. „Ik heb op een zwart bed gelegen. Kon er niet af en niemand hielp me.”

    Stond niet meer op
    Meteen na de start van de tweede manche ging Job, met nummer 141 hard onderuit en stond niet meer op. „Het gebeurde voor onze neus”, zegt vader Hans van Laarhoven. „Job lag met zijn hoofd naar beneden, in de aarden wal. Ik hoorde hem rochelen, dacht dat hij stikte. Ik ben er naartoe gerend en heb de binnenvoering uit zijn helm gehaald. De EHBO kwam en toevallig was er ook een trauma-arts. Die heeft Job gestabiliseerd en een buisje in zijn luchtpijp aangebracht.”

    Zelf kan Job zich niets herinneren van het ongeval. „Tot de start weet ik alles nog. Daarna weet ik niks meer. Gelukkig niet. Ik heb de filmopnamen wel teruggezien. Niet leuk, maar het hoorde bij mijn verwerkingsproces.”

    Gekoeld bed
    In het Radboudumc in Nijmegen werd zeer ernstig hersenletsel geconstateerd. „Job lag op de intensive care in een diep coma en de artsen schatten de kans van overleven op 3 procent. Hij is niet geopereerd, wel is door een ingreep de druk op zijn hersenen verminderd. En hij is op een gekoeld bed gelegd. Verder konden we niets doen dan afwachten.”

    Vier weken lang zweefde Job tussen hemel en aarde. Voor zijn ouders Hans en Marlène en zijn zus Daniek was het hopen op een wonder. Ze wilden er niet aan denken dat hij altijd zo zou blijven. „Daar word je gek van.”

    Healingsessie
    Naast het medisch team van het ziekenhuis had de familie Van Laarhoven meteen de hulp ingeroepen van helend therapeut Willem Verbruggen van Praktijk54. Een bekende naam in het wereldje van de crossers en ook de man die Job bij eerdere blessures snel weer op zijn motor had geholpen.

    Drie, vier keer in de week kwam Verbruggen voor een healingsessie naar het Radboud, soms samen met collega-therapeut Marjon van de Looverbosch. Vaak was hun Engelse vriend Chris Mills erbij om te bidden voor Job.

    Opgegeven
    Terwijl de medici hem eigenlijk al hadden opgegeven, hield de familie het volste vertrouwen in de alternatieve behandelwijze. Ook al verliep de therapie uiterst moeizaam. „Job kwam wel steeds verder uit coma, maar viel daarna weer grotendeels terug. Het was drie stappen vooruit en dan weer twee terug”, vertelt Verbruggen. "Ik kon die laatste kamer niet uit. Telkens als ik het probeerde, bleef de deur dicht", zou Job later verklaren.

    Na een maand op de intensive en medium care mocht Job naar de kliniek van Libra Revalidatie het Leijpark in Tilburg om er een nieuwe therapie, de Vroege Intensieve Neurorevalidatie (VIN), voor jeugdige comapatiënten te ondergaan. Tot grote vreugde van zijn ouders, die in het naastgelegen Ronald McDonald Huis konden logeren.

    Resultaat 
    „Toen hij erheen ging was hij nog in semi-coma, maar wel van de zuurstof af. Er werd ons wel gelijk duidelijk gemaakt dat het een vast traject is waarin zichtbaar progressie moet worden geboekt. Na veertien weken stopt het programma. Maar de dagelijkse behandelingen door de verschillende therapeuten sloeg enorm goed aan. Job ging met sprongen vooruit. Na zeven weken had hij het beoogde en gehoopte resultaat al gehaald.”

    Werkelijk verbluffend als je de eerste filmpjes ziet. Als een slappe pop met een wezenloze blik in zijn ogen wordt Job, liggend in een soort hangmat, uit zijn bed getild. Het lijkt alsof hij slaapt. „Ik weet er niks van”, lacht hij nu.

    Laatste zetje
    Bij Libra Revalidatie hadden ze er geen probleem mee dat Willem Verbruggen doorging met zijn specifieke aanpak. „Om dat laatste zetje te geven, heb ik een lange sessie van bijna drie uur gedaan. In de dagen daarna kwam hij langzaam bij. 'Nou is-ie er weer', zeiden we tegen elkaar. Hij pakte zijn zonnebril, zette die op en drukte onze handen.”

    Vallen en opstaan
    Na dat vreugdevolle moment begon een periode van vallen en opstaan. Job gedroeg zich als een baby met de kracht van een jongvolwassene. Hij beet, sloeg, liep ook weg uit het revalidatiecentrum. „Er zat gewoon geen rem op”, zegt moeder Marlène, die iedere ochtend om 07.30 uur present was.

    Het hoorde echter allemaal bij het proces van herstellen, opnieuw leren bewegen, en dat deed Job ongelooflijk snel. „Zaalhockey, daar was ik verrèkkes goed in.” Rustig werd hij van zijn kleine neefje Jake, het zoontje van zijn zus. „Met hem heb ik wel een speciale band.”

    Thuis
    Op 8 juli 2014 is Job eindelijk weer thuis in Valkenswaard en moet hij verder revalideren bij Blixembosch in Eindhoven. Het begin van twee lange jaren strijden om weer de oude te worden. „Wanneer je ergens voor gaat, geef nooit op en vecht tot het einde”, twitterde hij nota bene tien dagen vóór zijn ongeluk.

    Dat bewees hij: sinds september volgt Job aan het Summa College de mbo-opleiding voor beveiliger. „Het is wel zwaar op school. Concentreren is moeilijk en ik ben vlug moe. Ik moet op tijd naar bed en alles goed plannen. Maar ik wil dit diploma koste wat het kost halen. Ik zoek trouwens nog een leuke stageplek.” Om weer op zijn scooter te mogen rijden, moest hij opnieuw examen doen en dat lukte. Sterker nog, zijn autorijbewijs heeft hij intussen ook gehaald.

    Kameraden
    Zijn crosskameraden mist hij heel erg en dat doet best zeer. Wel komt hij nog wekelijks bij zijn oude monteur en grote vriend Johan Bollen van MB Tuning/Ecomaxx. „Zelf weer gaan crossen? Nee, daar staat mijn hoofd niet meer naar. Ik durf het ook niet. Maar ik heb het er soms nog best moeilijk mee.” Begrijpelijk, vanaf zijn vijfde jaar was crossen zijn lust en zijn leven en daar draaide het gezin om.

    „Maar wij willen dit geen tweede keer meemaken”, beklemtonen Hans en Marlène van Laarhoven. „Hij zou altijd een kasplantje blijven en is voor bijna 100 procent hersteld dankzij het intensieve programma bij Libra Revalidatie. Maar ook door de handen van Willem Verbruggen. Die hebben Job eerst uit de hemel teruggehaald. Daar zijn wij heilig van overtuigd. Een heel groot wonder.”