article
1.6250999
DEN HAAG - In zijn woonplaats Den Haag is vandaag journalist Max de Bok overleden. Hij was juist 83 jaar geworden.
Oud parlementair journalist Max de Bok overleden (necro)
DEN HAAG - In zijn woonplaats Den Haag is vandaag journalist Max de Bok overleden. Hij was juist 83 jaar geworden.
http://www.gelderlander.nl/regio/nijmegen-e-o/nijmegen/oud-parlementair-journalist-max-de-bok-overleden-necro-1.6250999
2016-08-08T19:35:58+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6251027.1470684681!image/image-6251027.jpg
Gravenhage, 's-,Dood,necrologie,overlijden,den haag
Nijmegen
Home / Regio / Nijmegen e.o. / Nijmegen / Oud parlementair journalist Max de Bok overleden (necro)

Oud parlementair journalist Max de Bok overleden (necro)

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Max de Bok.
    DEN HAAG - In zijn woonplaats Den Haag is vandaag journalist Max de Bok overleden. Hij was juist 83 jaar geworden.

    Max de Bok was al meer dan twintig jaar gestopt met zijn werk als parlementair redacteur van De Gelderlander, maar nooit opgehouden journalist te zijn. Het vak was zijn wezen. ‘Ik ben nieuwsgierig’, was alles wat hij ter verklaring daarvoor had aan te voeren. Politiek journalist, gedurende tientallen jaren een vaste bewoner van het Binnenhof en omstreken.

    NVJ
    En tevens tien jaar lang (1969-1975 en 1982-1986) een gedreven bestuurder van de Nederlandse Vereniging van Journalisten. Hij was vijf jaar, in twee perioden, voorzitter van de NVJ. Voorvechter van journalistenbelangen, van journalistieke onafhankelijkheid en van persvrijheid, een van de grondleggers van het redactiestatuut.

    Dichtbundel
    Max de Bok wilde eigenlijk kunstredacteur worden toen hij zich in 1955 als twintiger bij hoofdredacteur Louis Frequin van De Gelderlander in Nijmegen meldde. Hij hield van de Nederlandse taal en de dichtkunst. Weinigen zullen weten dat hij, samen met drie collega’s, in de jaren vijftig onder de titel De Quartslamp een dichtbundel publiceerde die in de letterkundige wereld enige opschudding veroorzaakte.

    Aan het einde van een avonddienst schudden de vier ieder een paar modernistische verzen uit de mouw. Meer dan een kwartier mocht het dichten niet duren, en tikfouten moesten blijven staan. Ik zwel een klokketoren uit/ Bim Bam, dichtte Max. Ze stuurden de bundel keurig gedrukt naar alle kunstredacties. De hilariteit was groot toen het werk hier en daar ernstig besproken werd, zij het niet altijd vleiend.

    Den Haag
    Geen literaire loopbaan voor Max de Bok, dus. De carrousel die Frequin nu en dan aanzwengelde om jonge mensen alle hoeken van de krant en het vak te leren kennen, bracht de jonge Max in Doetinchem. Hij maakte kennis met de lokale politiek en landde even later (1958) in Den Haag. ‘Een verzuilde wereld waar iedereen genoot van zijn eigen gelijk’, zei Max over die eerste jaren. De Gelderlander had louter katholieke lezers, Louis Frequin was de staatkundige eenheid van de katholieken toegedaan en zijn Haagse redactie liet haar oren vanzelfsprekend hangen naar de KVP van Romme.

    Vernauwde bewustzijn
    Max sprak later met wijze gelatenheid over dit vernauwde bewustzijn. ‘Ik ben pas in de jaren zestig zelf gaan nadenken.’ Hij had toen al drie jaar als correspondent van de Persunie in Brussel gewerkt, maar was weer teruggehaald om parlementair redacteur te worden, het visitekaartje van De Gelderlander, zoals Frequin zei.

    Redactiestatuut
    Het waren de jaren van Joop den Uyl, voor wie Max grote bewondering had. Hij beleefde zijn persoonlijke doorbraak naar links, vanuit het katholieke nest in Breda waarin hij opgroeide. Max had een groot gevoel voor sociale rechtvaardigheid, dat zijn politieke én journalistieke houding bepaalde en hem ook motiveerde tot tomeloze inzet voor de Nederlandse Vereniging van Journalisten. Max de Bok hoorde tot de geestelijke vaders van het redactiestatuut dat na jaren van geploeter en geboortepijn in 1976 tot stand kwam. Dat statuut gaf de journalisten op cruciale momenten medezeggenschap over het geestelijke goed dat een onafhankelijke krant behoort te zijn.

    Anne Vondelingprijs
    Die enorme verdienste voor de journalistiek leverde Max de Bok in zijn eigen loopbaan een domper op. Hoewel een groot deel van zijn collega’s in Nijmegen hem graag zag als opvolger van Louis Frequin, werd hij in 1977 gepasseerd voor de functie van hoofdredacteur. Bij de Raad van Commissarissen viel hij met zijn vakbondsijver en zijn linkse profiel niet in het potje. Later kon hij daar wel relativerend op terugkijken. Hij beleefde topjaren in Den Haag, waar hij zich als een vis in het water voelde. Bekroning van zijn journalistieke vakmanschap was de Anne Vondelingprijs in 1984.

    Nieuwspoort
    Met het komen en gaan van Kamerleden en bewindslieden was Max de Bok in Nieuwspoort, het journalistieke hart van Den Haag, na verloop van jaren een vaste waarde en een vraagbaak voor journalisten én politici. Dat bleef zo nadat hij in 1995 stopte met zijn werk voor De Gelderlander. In diezelfde rol bleef hij, op de achtergrond, aanwezig in de NVJ, die hem erelid maakte. Hij was ook voorzitter van Nieuwspoort en van de Stichting Vrienden van het Persmuseum.

    Trouwe vriend
    Max was naast dit alles en bovenal een warme en trouwe vriend van velen. Ze konden op hem rekenen en zo nodig rekende hij ook op hen. In die vriendenkring ontmoette hij tenslotte ook zijn grote liefde Anne-Marie. Het voelde voor allen daar als een bekroning. We zullen zijn vriendschap, zijn enorme ervaring, zijn kalme wijsheid en zijn bewogenheid missen.

    Het programma NTR Academie had op 8 april 2015 een uitgebreid radio-interview met beeld met Max de Bok. Je kunt het hier terugluisteren.

    Louis van de Geijn


    Overledenen in de regio

    Meer informatie overlijdensadvertenties