Zolang er dieren zijn, zullen er mensen zijn die zelf aan het dokteren gaan. Als het blijft bij een pilletje voor de pijn of een verbandje hier en daar, is het allemaal vrij onschuldig.
Maar wat te denken van het telefoontje dat mijn collega afgelopen weekend kreeg.
De hamster was ziek, er kwam ergens bloed uit. De vraag was of hij er iets aan kon doen. Hierop gaf hij het logische antwoord dat hij het diertje dan toch eerst zou moeten onderzoeken.
Wat dat dan wel niet ging kosten, was de volgende vraag. Hij legde uit dat er in ieder geval een weekendconsult in rekening gebracht zou worden en dat de rest natuurlijk afhing van de behandelmogelijkheden. De beller zou nog wel zien.
Even later opnieuw telefoon, weer over de hamster, met de vraag hoe hij het
diertje eventueel zelf aan zijn einde zou kunnen brengen. Zou zo'n druiloor
nou werkelijk denken op een dergelijke vraag een serieus antwoord te
krijgen? Ik ben bang van wel.
Er zijn legio mensen die echt wel weten waar ze over praten als het gaat om het behandelen van eigen dieren. Veehouders bijvoorbeeld, met een stal vol rundvee of varkens. Het is inmiddels gemeengoed geworden dat zij in vele gevallen hun dieren zelf behandelen, al dan niet na ruggespraak met een dierenarts.
Maar ja, ook onder deze mensen kunnen zich natuurlijk notoire knoeiers bevinden. Het is een tijd geleden maar ooit kreeg ik de vraag voorgelegd, toen ik bij een pink met een heftige koliekaanval stond, of het waar was dat het ingeven van een kronkelende paling misschien soelaas zou kunnen bieden. Dat had de vragensteller niet zelf bedacht. Ooit moet er dus iemand zijn geweest die deze 'therapie' heeft toegepast maar dat is vast geen dierenarts geweest.
Zelf dokteren, soms is het om te huilen, soms gelukkig ook om te lachen.
Laten we de behandeld 'dokter', gelet op de tijd van het jaar, maar Piet
noemen. De hond van Piet had een probleem aan de ondervoet en hij kwam
hiermee bij de dierenarts terecht. Wat er precies aan de hand was is mij
inmiddels ontschoten maar het eindresultaat van het consult was een keurig
in verband ingepakte voorpoot.
Dit verband moest de dagen daarna dagelijks verwisseld worden en Piet vond het geen enkel probleem om dit zelf te doen. Hij kreeg wat verbandspullen mee en de volgende dag heeft hij de poot inderdaad netjes opnieuw verbonden.
Zijn vrouw was, na thuiskomst, één en al lof over zijn prestatie maar begon
ook meteen onbedaarlijk te lachen. "Geweldig, Piet, maar ik zou, als ik
jou was, de volgende keer toch maar de andere poot in het verband zetten."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
