Olifant Annabel wordt uit de droge gracht van het buitenverblijf getakeld. ANP Photo
Toen de olifant Annabel in dierenpark Emmen op haar rug in de slotgracht viel en als gevolg van een gebroken nekwervel geëuthanaseerd moest worden, was ik in Amerika.
Dat hierover in de Tweede Kamer vragen werden gesteld en dan met name over het feit dat er aan de achtergebleven olifanten geen gelegenheid was gegeven om afscheid van haar te nemen, viel daar aan niemand uit te leggen. Dit is geen waardeoordeel maar een nuchtere constatering. Wellicht zijn wij hier wat verder in de erkenning van het bestaan van emoties bij dieren, van het hebben van hele basale gevoelens als blijdschap, woede of juist verdriet. Zoals bij olifanten, die een periode van rouw doormaken na het verlies van een koppelgenoot. Maar dan moeten ze daartoe wel de gelegenheid krijgen en als dit niet geheel naar tevredenheid verloopt, wordt daar tot op het hoogste niveau aandacht aan geschonken en dat kun je gerust typisch Nederlands noemen. Wij gaan dieren steeds meer als onze gelijken beschouwen. Dier en mens, de een is geen haar beter of slechter dan de ander. Daar zit wat in. We erkennen al langer dat dieren sowieso fysiek tot betere prestaties in staat zijn dan wij. Ze lopen harder, ze vliegen stukken beter en zijn vele malen sterker dan wij. Maar ook op mentaal gebied kunnen we nog wel het een en ander van hen leren. Ze staan dichter bij de natuur, pikken signalen op waar wij geen benul van hebben. Denk maar aan de tsunami van enkele jaren geleden, vele dieren hebben toen al bijtijds een veilig heenkomen gezocht. Maar ook veranderingen in menselijk gedrag voelen ze vaak eerder en beter aan dan wijzelf, zoals blijkt bij honden die na enige training aanvallen van epilepsie beter kunnen voorspellen dan mensen zelf. Gevolg van dit alles: we bekijken, althans hier te lande, dieren met andere ogen, we behandelen ze beter en min of meer als gelijken.
Maar laten we dan wel consequent blijven. Want het onverdoofd ritueel slachten van dieren volgens eeuwenoude voorschriften kun je moeilijk nog van deze tijd noemen. Het is voor slachtdieren een uiterst stressvolle en pijnlijke ervaring, zo is door middel van wetenschappelijk onderzoek inmiddels voldoende aangetoond. Eeuwen geleden had men hier nog geen weet van maar de tijden zijn inmiddels veranderd. Met respect voor ieders geloofsovertuiging en de daaraan verbonden rechten en plichten, kan ik mij ten volle aansluiten bij hen die pleiten voor een andere wetgeving op dit punt. Onverdoofd de keel doorsnijden, kom op zeg. Dieren verdienen beter dan dat.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
