Bibberend op de arm van het baasje zat hij naar mij te loeren, een Chihuahua, een van de kleinste rashonden, zo niet de kleinste, ter wereld. Alles wat je op dit dier loslaat, thermometer, stethoscoop, injectiespuit, lijkt buiten proportioneel groot als je tenminste in ogenschouw neemt dat we het hier over een hond hebben.
Hij kwam voor de jaarlijkse enting en nadat bij hem het regenjasje was uitgedaan, kon ik aan de gang met de gezondheidscontrole. De Chihuahua komt oorspronkelijk uit Mexico en schijnt een prima en aanhankelijk gezelschapsdier te zijn.
Dat was bij deze geen woord teveel gezegd want hij probeerde keer op keer bij de eigenaar naar binnen te kruipen. Misschien komt dat ook wel omdat ze ten opzichte van vreemden nogal wantrouwig van aard zijn. Een prima waakhond dus en dat kan gek genoeg niet gezegd worden van de grootste hond ter wereld, de Ierse wolfshond, die de dag daarna voor mijn neus stond.
Als je die over zijn kop aait, kun je de hand op borsthoogte houden. Een
hond die bekend staat als rustig en bedachtzaam, wat afwachtend maar zeker
niet onvriendelijk naar vreemden toe en dat is maar goed ook want als zo'n
knaap verkeerd wil, is er natuurlijk geen houden aan.
De hond kwam
voor een operatie. Hij onderging het geven van de narcosespuit en het
inbrengen van de braunule in de bloedader allemaal heel gelaten en wist zich
knap lang staande te houden, het duurde knap lang voordat de man met de
hamer zijn werk gedaan had. En als dat dan eenmaal zo ver is, dan heb je
zo'n bakbeest nog zo maar niet op je operatietafel.
Met zijn
drieën stonden we wat onhandig te manoeuvreren. De tafel bleek bij nader
inzien opeens wat aan de kleine kant te zijn maar we hebben ons ermee kunnen
behelpen. Hij is hoger dan menig pony, als je zoiets in huis hebt liggen,
pas je, zoals de eigenaresse van het dier vertelde, je looplijnen vanzelf
aan.
"Het is een beste hond", zei de baas van het dier, "
hij heeft alleen nog wel eens de onhebbelijke gewoonte om voor het tv-scherm
te gaan staan". Dan kun je wel een breedbeeld hebben, maar ook dat is
in dat geval toch echt niet genoeg. Ze hielden van grote honden, hadden
vroeger een Duitse dog, maar als zij die moest uitlaten, zo vertelde de
mevrouw, vloog ze er altijd horizontaal achteraan. Dat zal je bij een Ierse
wolfshond niet zo gauw overkomen. Ik weet niet of er ooit een standbeeld
voor deze hond is opgericht, maar dat hoeft ook niet want zo'n hond ìs
gewoon al een standbeeld.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
