foto: StockXchng
De manier waarop we met dieren omgaan en hoe wij tegen dieren aankijken, is de laatste decennia duidelijk aan het veranderen.
We zijn er meer aan gehecht, hebben er meer voor over, en erkennen meer het recht van dieren op een dierwaardig bestaan. Wat twintig jaar geleden nog als volkomen normaal werd gezien, zoals bijvoorbeeld het onverdoofd castreren van biggen, wordt nu als ongewenst beschouwd.
Zo'n proces van verandering gaat natuurlijk met vallen en opstaan, maar, ons
handelen is niet altijd even consequent.
Dat er inmiddels
weerstand bestaat tegen het doden van gezonde dieren, is volkomen
begrijpelijk. Kennissen van mij, woonachtig aan de rand van de Veluwe,
hadden ten tijde van de MKZ-uitbraak een koe met een kalf die allebei gedood
moesten worden in het kader van de grootscheepse ruiming van alle runderen
in dat gebied. Daar wordt ieder weldenkend mens knap opstandig van.
We hebben er met zijn allen van geleerd en de regelgeving is inmiddels aangepast. Bij de uitbraak van vogelgriep, enkele jaren geleden, werden er geen dieren geruimd maar bestond er wel een ophokplicht voor kippen, dus ook voor de hobbymatig gehouden kippen. Bovendien werd er gelegenheid gegeven tot het laten vaccineren van deze dieren.
Kijk, en daar zijn we dan weer niet consequent in. Die ophokplicht werd op grote schaal ontdoken en het laten enten gebeurde ook veel te weinig. Maar als er een volgende uitbraak komt, zijn dat waarschijnlijk wel de mensen die het hardst piepen als hun kippen mogelijk worden opgehaald.
Die kippen worden er in ieder geval niet vrolijk van. De bedoelingen zijn vaak goed maar het schiet niet op als het daarbij blijft.
Maanden geleden stond ik bij een kreupel oud schaap. Zij wordt in haar eentje gehouden, wat voor een kuddedier natuurlijk sowieso geen feest is. Ze wordt in de watten gelegd, aan eten geen gebrek, maar wat je ook nog wel eens ziet gebeuren bij een paard dat een beetje mistroostig in zijn uppie in de wei staat.
Ze liep vreselijk moeilijk als gevolg van ernstige artrose in meerdere gewrichten. Om een beetje fatsoenlijk te kunnen leven, moet je dan eigenlijk iedere dag pijnstillers geven. Euthanasie was op zijn plaats, maar de eigenaar kon het niet over zijn hart verkrijgen om dit te laten uitvoeren.
Twintig jaar geleden zou het geen punt van discussie zijn geweest. Een tijdje geleden moest ik op hetzelfde adres zijn. De eigenaar had zijn huis verkocht, inclusief oud schaap, dus stond ik zowaar bij hetzelfde dier met uiteraard dezelfde klacht. Ook voor deze nieuwe eigenaar was euthanasie nog geen optie maar of het dier hiermee gebaat is, is natuurlijk maar de vraag.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
