foto ANP
Bijna niets is voor een dierenliefhebber zo onweerstaanbaar als een jonge pup. Op het moment dat binnen het gezin de beslissing is genomen om een jonge hond aan te schaffen, blijkt het vaak erg moeilijk om uitgebreid de tijd te nemen om een betrouwbare fokker uit te zoeken.
En als die eenmaal gevonden is, zul je net zien dat er op dat moment geen pups beschikbaar zijn of dat je op een wachtlijst terecht komt. Ook de prijs kan mensen afschrikken en het logische gevolg is dan vaak dat men bij een hondenhandelaar of een broodfokker terecht komt. Die gasten hebben altijd wel pups in de aanbieding en vaak nog goedkoper ook.
Het lijkt zo aantrekkelijk maar vaak koop je een kat in de zak. Veel van die pups worden te jong verkocht en verhandeld met als gevolg een gerede kans op gedragsstoornissen wanneer ze wat groter worden.
Van een doelgericht fokbeleid is bij dit soort lieden natuurlijk ook geen sprake waardoor de kans op allerlei lichamelijke kwalen ook alleen maar groter wordt.
Zo sprak ik kortgeleden iemand die in haar zoektocht naar een Franse Bul bij een stel pups uitkwam dat nota bene uit Hongarije afkomstig was. Het viel haar op dat één van de pups er wel heel erg belabberd uitzag, erg mager en sterk achtergebleven in de groei. Die kreeg ze er gratis bij als ze een pup uitzocht, want de dierenarts zou in de loop van de week 'anders toch nog wel even langs komen'.
Wat hiermee bedoeld werd, laat zich makkelijk raden. Die schobbejak heeft ondertussen wel stinkende mazzel gehad want hij had, met al zijn gebreken, bij haar geen beter tehuis kunnen treffen. Zijn daverende diarree is inmiddels onder controle, hij heeft alleen nog geen welluidende naam gekregen. Maar, zoals het nieuwe baasje terecht opmerkte, dat is ook helemaal niet nodig want die Hongaarse asielzoeker blijkt zo doof te zijn als een kwartel.
Als je zo'n verhaal hoort, blijf je altijd met een dubbel gevoel zitten: ze doet er goed aan om zo'n pup te redden maar door zo'n handelaar te bezoeken, werk je onbedoeld mee aan het in stand houden van die ellende.
Hondenhandel is wat, maar broodfokkers kunnen er ook wat van. Mijn collega kreeg laatst een pup te behandelen met diarree. Hoe hij ook zijn best deed, inclusief infusen en de hele rataplan, hij kreeg de diarree niet onder controle en stelde voor de pup in de kliniek op te laten nemen.
De eigenaar vond dit niet nodig. De fokker had namelijk aangegeven dat hij ook wel infusen en antibiotica kon toedienen, en ach, mocht het schip toch ergens onderweg stranden, dan mocht hij gratis en voor niets een nieuwe pup uitzoeken.
Het klinkt goed, maar het is eigenlijk te triest voor woorden.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
