De meneer met de Rottweiler begon zijn verhaal aarzelend. "Ja, hoe zal
ik het zeggen, dokter, vanmorgen was het weer helemaal mis. Voor ik het in
de gaten had, greep ze dat kleine hondje en schudde het heen en weer. Ik ga
straks kijken hoe erg het is. Het is al de zoveelste keer dat ze zoiets
heeft gedaan, zo kan het echt niet verder."
Voor mij stonden een 3-jarige, op het eerste gezicht volkomen normale,
gezonde hond en een op het oog zeer geëmotioneerde baas. "Ze kan
haar energie niet kwijt omdat ze zo'n last heeft van haar ellebogen."
Dat klopte, ik kon de gegevens hierover op de patiëntenkaart nalezen. "
En opeens kan ze dan zo maar uitvallen, laatst greep ze een jongen die aan het
rollerskaten was in de benen. Zo'n dier kan ik niet bij een ander plaatsen,
er zit niets anders op dan haar in te laten slapen."
Daar sta
je dan als dierenarts, tegenover een eigenaar die je vraagt om een gezonde
3-jarige hond te euthanaseren omdat zij een potentieel gevaar zou vormen
voor andere dieren en andere mensen.
Als je zeker weet dat die
hond niet deugt, dan heb ik daar geen enkele moeite mee, maar dat is nou net
de crux van het hele verhaal, hoe zeker kun je hiervan zijn? Hoe betrouwbaar
is de eigenaar of zijn het alleen maar krokodillentranen die hier vloeien?
En als ik nou weiger en diezelfde hond takelt de volgende dag een kind toe dat
argeloos op het dier is afgestapt?
Op zo'n moment komt het niet
aan op je dierenkennis maar vooral op je mensenkennis. En dat laat ruimte
voor twijfel.
Op dit moment zijn er dierenartsen bezig met het
doodspuiten van geiten.
Waarom? Omdat die vermaledijde Q-koorts
een bedreiging vormt voor de volksgezondheid en omdat de melkgeit de
grootste bron van besmetting is.
Ook die geit met die bolle buik
die al herkauwend ondertussen naar jou staat te blaten? Dat weet je niet.
Ze staat dan weliswaar op een besmet verklaard bedrijf maar of zij ook
werkelijk draagster is van de Q-koorts bacterie, dat weet je niet. Maar die
geiten moeten wel worden gedood.
En als dierenarts mogen we dan
zelf de ethische afweging maken of we daaraan mee willen werken. Wij
dierenartsen profileren onszelf graag als hoeders van de volksgezondheid
maar deze houding vertoont toch wel enige discrepantie met het afspuiten van
mogelijk gezonde geiten.
En dan te bedenken dat een bloedonderzoek
je op z'n minst wat meer zekerheid zou kunnen geven of het dier al dan niet
besmet is. Deze week vroeg iemand mij of ik zou meewerken aan het massaal
doodspuiten op een geitenbedrijf. Ik hoop niet dat het zover komt dat ik
voor die keuze kom te staan. Maar vooralsnog heb ik twijfels, grote
twijfels.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
