Foto: StockXchng
Jaren geleden had ik een hond te logeren die compleet mesjogge was. Druk, onvoorspelbaar in zijn gedrag, weliswaar goed van karakter, dat wel, maar je wist niet zo goed wat je aan hem had. Als ik weg moest, sloot ik hem met mand en al op in een klein halletje aan het einde van de gang.
Tegen het eind van de logeerpartij was de deur naar het halletje dusdanig
toegetakeld dat die hond er bijna doorheen kon springen.
Hij is
hartstikke gek, zo dachten we toen, maar achteraf weet ik wel beter, het
bleek mijn eerste ervaring te zijn geweest met een dier met verlatingsangst.
Een welvaartsziekte? Ja, eigenlijk wel, de wijze waarop honden nu gehouden
worden en waarop zij functioneren, verschilt hemelsbreed met die van hun
voorouders.
Een hond is een sociaal dier, een roedeldier, en als
hij niet gewend is om alleen gelaten te worden, dan kan dit leiden tot
ongewenst gedrag zoals janken, blaffen, onzindelijkheid of vernielzucht.
Er zijn medicijnen voor die dit soort ongewenst gedrag moeten zien te
voorkomen maar zoiets blijft natuurlijk maar een lapmiddel.
Het is
veel beter om het gedrag van het dier te laten veranderen. Veelal komt het
erop neer dat je gewenst gedrag beloont en ongewenst gedrag negeert. Geen
negatieve aandacht geven, net wat u zegt.
Wat sowieso averechts
werkt, is de hond straffen als hij de boel thuis verbouwd heeft, hoe
moeilijk dat soms ook is.
Een paar maanden geleden werd ik door
iemand aangesproken over zijn hond waarbij er maar één conclusie mogelijk
was, het dier leed aan verlatingsangst.
Zoals gezegd zijn daar
medicijnen voor en ook in dit geval bleken die wel enig soelaas te bieden.
Het dier was een stuk rustiger als de baas van huis was. Kort geleden
besloot deze meneer zijn hond mee te nemen toen hij ergens op bezoek moest.
Hij liet hem in de auto achter, simpelweg omdat hij niet mee naar binnen kon.
Deze meneer is de trotse drager van een mooi gekrulde snor maar deze krullen
moeten er welhaast spontaan uitgesprongen zijn toen hij na verloop van tijd
bij zijn auto terugkwam.
De hond lag plat op de achterbank, dat
kon blijkbaar nog, maar voor het overige was het interieur van de auto
onherkenbaar. Veiligheidsgordels zaten er niet meer in, de bedieningshendel
van de ruitenwissers en richtingaanwijzer was verdwenen en het
koppelingspedaal nog slechts een zielig afgekloven stompje.
Da's
toch lastig rijden, terwijl je ondertussen ook nog eens maf wordt van
ruitenwissers die je niet meer uit kunt zetten. Ik moest erg lachen toen ik
dit hoorde en toen ik eenmaal klaar was, kon ik alleen maar zeggen: "Ik
lach wel, maar vind het helemaal niet leuk."
En schoot
vervolgens weer in de lach.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
