Videocolumn Anna: Witte fietsen
Ze bestaan nog. Witte fietsen. Jaren ben ik niet in park Hoge Veluwe geweest. De fietsen zijn gemoderniseerd. Kinderzitjes hebben ze ook, zie ik. Een vriend die ik maar kort gekend heb, reed ooit op zo’n witte fiets van Ottersum naar Nijmegen. Toen was de fiets van hem.
Ik ontmoette Ingo voor het eerst op Plein 1944. Een kleine jongen met een kaal hoofd. Afrikaans keppeltje op. De witte fiets aan zijn hand.
Het was de eerste dag van mijn studentenintro. Hij was mentorpapa. Ik zie hem nog staan.
Ingo was zo vriendelijk mij bij hem te laten logeren. Eerstejaars meisjes moet je helpen, immers. Hij had maar één bed.
Mijn vriend had geknokt tegen leukemie. Vandaar dat kale hoofd. We lagen elkaar, dronken bier, aten niets en sliepen weinig. Tot de ziekte terugkwam. Keihard en onverwacht.
Als ik Ingo opzocht op zijn kamer op Hoogeveldt (gang 78), kon ik van buiten zien of hij er was. Die witte fiets viel op. Toen hij in het ziekenhuis belandde, stond het baken betekenisloos voor de flat.
Ingo was binnen een paar weken opgegeven. Ik was achttien en had geen ervaring met de doden. Nog een paar keer hing ik slap in de hangmat op zijn kamer. Pink Floyd op de achtergrond. Zíjn muziek.
Vaak schiet Ingo door mijn hoofd als ik auto rijd. Omdat een van zijn nummers voorbij komt op de radio. Dan denk ik aan zijn ouders. Hoe zou het ze vergaan zijn? Ingo is er bijna net zo lang niet meer als hij er ooit wel was.
Het gebeurt zelden dat ik in de buitenlucht aan hem denk. Maar het voelt goed, hier tussen de hoge bomen voor de ingang van het Kröller Müller.
Even geleden wandelde ik langs Ingos oude huis. De witte fiets stond er niet meer. Ik hoop dar er ergens nog een student op rondrijdt.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
