Anna is LinkedIn.
Goedemorgen ex.
Ik kijk recht in het goed geconserveerde hoofd van mijn vriendje van zeventien jaar geleden.
Zelfde haar. Zelfde ogen. Ander bloesje.
Zie ook:
Lang leve LinkedIn.
Ik ben weer zestien en heb een beugel. Met de Volkswagen Polo van zijn stiefmoeder op vakantie. Tweepersoons kamer in de Ardennen. Voor het eerst van mijn leven in een hotel. Teveel regen op de camping. Het favoriete rode jurkje van de H&M. De diploma-uitreiking twee jaar later. Bellen vanuit het studentenhuis. Het is uit, die ander is leuker.
‘Join my network on LinkedIn’. Deze uitnodiging kreeg ik van meneer de ex. Ik hoefde alleen maar even op het linkje te klikken en zo kwam ik bij zijn pasfoto.
Hij heeft dus op mij zitten zoeken. Of hij kwam me per toeval tegen.
LinkedIn is een soort Hyves maar dan voor werkende mensen. Je kunt er je cv op zetten. Kom je een bekende tegen, dan kun je vragen of hij professioneel vriendjes wil worden. In Nederland groeit de gemeenschap razendsnel richting de miljoen leden. Verder heb ik geen idee wat LinkedIn mij zou kunnen brengen.
Behalve dus tripjes naar vijftien jaar terug. ‘Je kunt je verleden niet meer uitzetten’, mopperde een vriendin van me laatst. Ze was opgesnord door een oude vlam, maar ze had er geen zin in.
Via Hyves en LinkedIn kennen we elkaar allemaal. Zit je daar niet op, dan googelen ze wel op je naam. In het predigitijdperk kon je nog eens een telefoonnummer weggooien, maar een uitnodiging weigeren is onbeleefd.
De rest van de dag blijf ik zestien tot achttien. Een paar keer bekijk ik zijn profiel. Iets met HP software en Sales. Boeit me niet. Rijdt de Polo nog? Wie lag er na mij in de tent? Wat dacht je toen je mijn foto zag?
Enthousiast accepteer ik zijn uitnodiging. En ik stuur hem al mijn vragen.
Om vervolgens nooit meer iets te horen.
Blijkbaar was ik alleen interessant als contact nummer 386.
Bedankt, LinkedIn!
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
