Met de afstandsbediening in de hand sta ik in de huiskamer voor het raam. Op straat rent Job heen en weer. Hij weet niet waar hij kijken moet. "Nu mag ik!" De vader van Job probeert het apparaatje af te pakken.
Als hij hem uit mijn handen heeft getrokken, drukt hij op de rode knop. Aan
de andere kant van het raam springt Job nu in de lucht. Op. Neer. Op. Neer.
Zijn blonde haar veert in vertraging mee.
Het is een fantasie van
ons. We zijn een decennium verder en Job heeft zijn eigen robotpak.
Ondenkbaar is het niet. In Japan knutselt een bevlogen professor er al jaren
aan. Het exoskelet reageert op signalen van de hersenen en laat invaliden of
bejaarden weer lopen. Wij willen graag zo'n pak met een afstandsbediening
die wij ouders hanteren. Gewoon, omdat ons dat leuk lijkt. Job laat ons al
zijn hele leven voor hem lopen. Nu is het onze beurt.
Voorlopig
zit het robotpak niet in het verzekeringspakket. Dus moeten we het doen met
andere hulpmiddelen. Sinds een paar weken heeft Job iets nieuws: de Janneke.
Janneke is een soort rollator. Job kan erin lopen. Er zit een zadel onder
zijn billen zodat zijn slappe benen niet zijn hele gewicht hoeven dragen.
Janneke is nu al een vriendin van Job. Op het schoolplein loopt hij graag met
haar. 'Lekker met zijn voeten de kastanjes voelen', schreef de juf vorige
week in het communicatieschrift.
Omdat het herfstvakantie is, mocht
Janneke mee naar huis. Buiten spelen we tikkertje (!) met haar. "
Tikkie, jij bent hem Job. Ga papa maar tikken."
Mijn zoon
waggelt enthousiast in zijn karretje de goede kant op. Tot hij de straat
dwars oversteekt, het hoogste punt bereikt en aan de andere kant met een
vaartje naar beneden rolt. De beentjes opgetrokken. Zo'n straat is boller
dan je denkt. Job komt tot stilstand boven het afvoerputje in de goot. We
duwen hem terug de weg op en hij rolt weer naar onderen. Hij heeft nog niet
de kracht tegen de helling op te lopen. Het buitenspelen is hilarisch, maar
na een kwartiertje is meneer het zat. "Ma-ik ligge?"('mag ik
liggen?' Mijn Amerikaanse schoonzus vroeg onlangs wat Job toch bedoelde met
'my nigger'…)
Binnen is Janneke geen succes. Job rijdt met
haar alle verf van de muren. Nog een reden om te hopen op een robotpak.
Terwijl mijn man en ik dan met de afstandsbediening op de bank liggen, rent
Job heen en weer met drankjes en chips.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
