'En, wat vindt Job van de sneeuw?' Legitieme vraag. Hij is me vaak gesteld de afgelopen dagen. Job is immers kind en kinderen juichen als de straten wit zijn. Nou, Job vindt niet zoveel van de sneeuw. Hij realiseert zich niet dat sneeuw iets bijzonders is.
Als de wereld morgen bedekt is met een laag roze fluweel, kijkt hij niet
anders.
Sneeuw is leuk als je er doorheen kunt rennen. Als je
sneeuwpoppen kunt bouwen en engeltjes kunt maken. Sneeuw is geweldig met een
slee.
In een rolstoel is het niet bijzonder leuk. Het is als op een
video kijken naar een feestje waar je niet was.
Ikzelf vind sneeuw
fantastisch, behalve met Job. Vanmorgen konden we door het winterweer niet
op pad. De buurman zag ik met zijn stationcar slippen in de troep op straat.
Hij gaf gas, groef de voorwielen los, gaf gas, gleed dwars op de weg, slipte
nog harder en stapte na twintig minuten moedeloos uit zijn wagen. Buurman
twee kwam op gang dankzij sneeuwkettingen. Die heb ik niet, gister stond ik
net als buurman één te slippen op het woonerf en daarom neem ik een vrije
dag. Ik wil niet vast komen te staan op weg naar de oppas met Job achterin
de auto.
Een lange dag ligt voor ons. Wat zullen we gaan doen?
Vijftien centimeter sneeuw maak je niet vaak mee, dus vind ik dat we naar
buiten moeten. De eerste zorg: hoe houd ik Job warm? Boven zoek ik naar een
voetenzak uit een oude wandelwagen. Hij past zowaar in de rolstoel. Als ik
Job in jas, handschoenen, col, muts en laarzen heb gehesen, zijn we een half
uur verder. Ik duw hem de drempel van de voordeur over. 'Naar huis?', vraagt
hij.
De voorwielen van Jobs rolstoel zijn zo groot als die van een
winkelwagentje. Probeer maar eens met een volgeladen boodschappenkar door
een dikke laag sneeuw te rijden. Dat gaat dus niet. Ik kantel mijn zoon op
de grote achterwielen. Zijn muts valt telkens in de koude drek en mijn armen
worden lam. Duwen is zwaar. 'Naar huis?', vraagt Job opnieuw.
Op de
grote weg gaat het beter. We lopen naar de winkel en terug. Ik zie kinderen
met hun ouders rennen, sneeuwpoppen bouwen, engeltjes maken en sleeën. Ja,
dan is sneeuw leuk.
'Oké, we gaan naar huis', zeg ik vermoeid tegen
mijn zoon.
Voor mij hoeft het geen witte kerst te worden. En Job,
die kan toch geen sneeuwballen gooien. Laten we doen als onze kat: spinnen
bij de verwarming voor het raam.
www.gelderlander.nl :
Meer info over het nieuwe boek Job en de
columns
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
