Ke-bong. Ke-bong. Ke-bong. Ik lig op mijn rug in bed. Knoop in mijn maag.
Laat het ophouden! Ke-bong. Ke-bong. Als een rubberhamer op een houten deur.
Het dreunt al uren door ons huis.
De rubberhamer is het hoofd van Job. Hij slaat ermee tegen zijn bedrand.
Elke nacht.
Ke-bong. Ke-bong. Ke-bong. Ke-bong.
Moet ik
naar hem toe? Negeren was het nieuwe beleid. Geen aandacht aan schenken.
Niet belonen. Alles hadden we geprobeerd. Zingen, knuffelen, wiegen,
masseren. Ik heb gejankt en ik heb gevloekt.
KE-BONG.
Mijn
man is nu ook wakker. Ik voel het aan de manier waarop hij naast me ligt.
Gaat hij eruit? We zeggen niks.
KE-BONG. KA-BAATS. Ke-bong. Ke-bong.
Het bonken doet Job geen pijn. Twee jaar geleden hebben we zijn spijlenbed
laten bekleden met schuimrubber zodat hij er geen blauwe plekken meer van
krijgt. Hij slaapt in een kooi van matrassen. Het geluid bleef, want de
ombouw van het hoog-laagbed is van hout.
Ke-bong. Ke-bong.
15 procent van de normale kinderen bonkt 's nachts met het hoofd, weet ik
inmiddels. Waarschijnlijk een manier om indrukken van overdag te verwerken.
Weinig aan te doen. Gaat wel over. Maar Job is geen normaal kind. Hij hoort
bij de groep 'verstandelijk gehandicapten', die 'zelfmutilerend gedrag'
vertoont. Hier zijn aparte studies over. Misschien stopt het bonken op een
dag. Maar het kan net zo goed overgaan in een ernstiger vorm.
'Zelfverwonding kan in erge gevallen leiden tot de dood', schrijft een
specialist met de naam De Wael.
Ke-bong. Ke-bong.
Het is
03.24 uur. Ik ben klaarwakker en doodmoe. 'Onze baby slaapt al door', hoor
ik jonge ouders wel eens zeggen. Dan vlam ik van jaloezie. Bijna zes is Job
en er gaat geen nacht voorbij zonder dat we wakker van hem worden.
Negeren, hadden we afgesproken. Op mijn nachtkastje liggen oordoppen. Zal ik
ze in doen? Uit ervaring weet het ik dat het niet helpt. Dan hoor ik het
suizen van mijn hart tegen mijn trommelvliezen. Klinkt als ke-bong. Of is
Job harder gaan bonken? Doppen weer uit. Luisteren.
Ke-bong.
Ke-bong.
Ik pieker me suf. Is er echt niks dat we kunnen doen? En
als het nou nooit overgaat? Het put Job ook uit, al slaapt hij er half bij
en wordt hij 's ochtends met een glimlach wakker.
Mijn man snurkt
zachtjes.
Hé, het bonken is gestopt. Alles zal toch wel goed zijn met Job?
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
