Komt een jong stel bij de dokter: ‘wij willen graag een mongooltje’. De ene na de andere zwangerschap wordt afgebroken. Per se willen de ouders een mongooltje. ‘Niet zo’n grote van zestien, maar een kleintje. Die vinden we zo lief.’ De sketch is van cabaretier Micha Wertheim. Ik moet er vaak aan denken. Job wordt morgen zes. Kleine gehandicapte kindjes zijn als puppies. Zo schattig, zo onbeholpen. Aaibaar.
Maar ze worden vanzelf groter. Luiers heten opeens incontinentiemateriaal. Een wandelwagen is een rolstoel als de wielen hoepels hebben. En reuzenslabbers zijn bij de Hema niet te koop. Als Job zestien is, heeft hij misschien de baard in zijn keel. Iemand moet het eerste dons van zijn wangen scheren. Liever niet hijzelf. We willen hem nog wat langer houden. Ik kijk er niet naar uit. Mijn grote gehandicapte zoon. Als hij zijn vader volgt - en daar lijkt het op twee meter lang, 95 kilo zwaar en schoenmaat 45. Dat past niet meer op mijn schoot. Zijn eerste grote tanden komen al door. Job zal niet gecast worden voor tandpastareclames, zoveel is duidelijk. Met zijn melktandjes ging een stuk aaibaarheid verloren.
Toch durf ik inmiddels te vertrouwen op Job . Ook als ‘ zo’n grote van zestien’ zal hij zijn weg vinden. Hij was het zelf die duidelijk maakte dat hij de Playstation van papa interessant vond. Nu verbaast hij zijn vader door in zijn eentje het eerste level van Sponge-Bob uit te spelen. Na oneindig Game Over. ’Mama, wil jij helpen?’, klinkt de laatste stand van zijn taalontwikkeling. Zinnen met werkwoorden. Hoe duidelijker je ze uitspreekt, hoe groter de kans op succes, heeft Job in de gaten.
Mijn zoon geeft aan wanneer hij hulp nodig heeft en wanneer hij de dingen zelf wil uitvogelen. Zegt dankjewel en maakt grapjes op de juiste momenten. Hij redt zich omdat hij de sociale codes begrijpt. Morgen vieren we zijn geboortedag. Met slagroomtaart, gekleurde slingers en veel liedjes. Elk jaar dezelfde ingrediënten. Maar voor het eerst zal hij vragen om cadeautjes. Omdat hij weet dat die bij een feestje horen - kwestie van ervaring - en omdat zijn blikveld groter is geworden. Vragen stellen leidt tot nieuwe kennis en actie. Over een paar jaar hoop ik op een verlanglijstje. Liefst een nieuw spel voor de Playstation omdat Job SpongeBob heeft uitgespeeld.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
Gefeliciflapsteerd en ja een mooi verhaal wederom,gevoelig en positief.
