Ke-bong. Ke-bong. Ke-bong. Nacht in nacht uit, week in week uit, jaar in jaar uit hoorde dit geluid bij ons slapengaan. Het was Job die met zijn gehandicapte hoofd tegen de ombouw van zijn hooglaag bed ramde. Gek werden we ervan. Vloeken, knuffelen, zingen, negeren; niets hielp. Ik schreef er uiteindelijk een column over.
Ze zeggen dat schrijven oplucht. Wel, dat klopt. Dankzij het verhaal in de krant slaap ik weer tegenwoordig. En Job ook. En de vader van Job ook. We hebben er nog nooit zo uitgerust uitgezien. Op de bonkcolumn volgde een mail van een lezeres. Ze had mogelijk een oplossing voor ons onrustige kind: een oplegmatras met magneten. Job zou er kalmer van worden.
Een tikkeltje sceptisch greep ik haar aanbod toch met beide handen aan. Voor een matras met paaseieren of kiezelstenen zou ik ook uitgerukt zijn; als het maar hielp. Al de eerste nacht bleef het wonderlijk stil in Jobs kamer. Ook de tweede en de derde sliepen we zonder het gebonk aan de andere kant van de muur. Zouden de magneten echt nachtrust kunnen aantrekken?
Na twee weken bracht ik het matrasje terug. We hadden het immers enkel te leen. Het was wel te koop voor bijna 500 euro. Wat te doen? Best duur?De eerste nacht zonder oplegmatras was het weer raak. Gebonk tot in de vroege ochtend. Ik had de 500 euro al klaar liggen toen de vader van Job een ingeving kreeg. Het magnetenmatrasje had een bobbelig oppervlak. Jobs eigen matras was glad – want omspannen met een kunststof incontinentielaag. Konden we niet een andere matras proberen die stroef aanvoelde?
Dat is nu drie weken geleden. Job slaapt als een roosje op een oude matras uit het logeerbed. Hij wordt alleen wakker als zijn moeder binnenkomt om te kijken of hij nog leeft. Ergens schamen we ons. We lieten Job geen SpongeBob meer kijken voor het slapen gaan, stuurden hem eerder naar bed; alles om de onrust ’s nachts in te perken. Zijn bed werd van binnen bekleed met schuimrubber zodat hij geen verwondingen opliep tijdens het gebonk. Maar aan een andere matras dachten we nooit.
Waarom het werkt, weten we niet. Misschien maakte het bonken over de gladde matras tegen de bedombouw gewoon een grappig geluid? Misschien is Job plotseling over zijn tic heen gegroeid? Of waren het toch de magneten die de verandering teweeg brachten? De meedenkende Gelderlanderlezeres zijn we hoe dan ook dankbaar. Zij zette ons op een ander spoor. En dát hielp.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
