Ik slik pijnstillers als smarties...
Mijn nek zit compleet vast. Al twee dagen. Erg pijnlijk, ik kan niks meer zelf. Niet zitten, niet fietsen, niet autorijden, slecht lopen en nauwelijks slapen. Ik slik pijnstillers als smarties, blijk opeens enorm afhankelijk van anderen.
Dat is vervelend en frustrerend. Je hebt niks aan mij. De buurvrouw helpt me
Job in zijn rolstoel te tillen, de oppas zet thee en een vriendin brengt me
naar de huisarts. Ik knoei met eten (krijg de lepel niet recht voor mijn
mond en kan niet goed afhappen).
Overgeleverd aan anderen. Dat leek me verschrikkelijk toen Job net geboren was; de wetenschap dat hij een leven zou gaan leiden dat nooit zelfstandig kon zijn. Ik had bij voorbaat medelijden met mijn zoon. Vooral dat vragen om hulp, bij alles. Bij de meest elementaire behoeften. Gelukkig doen míjn benen het wel, dus als ik moet plassen ga ik zelf. Het duurt alleen lang voor ik weer rechtop sta. Natuurlijk is het allemaal tijdelijk, hoop ik. Job zal nooit lopen.
Anders dan zijn moeder ondergaat hij zijn afhankelijkheid met een stralend humeur. Waar ik me nors en bokkig door het huis sleep, geeft Job me een knuffel (au, mijn nek) als ik me met veel pijn en moeite over zijn bed buig. Hij maakt grapjes als je hem voert aan tafel. Knoeien hoort bij zijn beste tafelmanieren.
Job weet niet wat balen is. Ik wel, ik baal ervan dat ik mijn interviewafspraak van vanavond heb moeten afzeggen, baal ook dat ik morgen niet kan sporten, dat ik een bruiloft mis.
Mijn zoon hoeft nooit iets af te zeggen, want het komt niet in hem op afspraken te maken. Job heeft een totaal ander referentiekader. In zijn wereld is afhankelijkheid vanzelfsprekend, want aangeboren. Dat zijn geruststellende gedachten voor een moeder. Mijn frustratie van het niet kunnen blijft voor hem geheim. Gelukkig.
Ondertussen voel ik me schuldig als ik iemand moet vragen te helpen deze column in te tikken (kan niet zo lang rechtop achter een scherm zitten). Ik baal als ik mijn pen op de grond laat vallen en die niet kan oprapen. Ik kijk naar Job. Hij is gewend hele dagen dingen te verliezen die niet bij hem terugkomen. Daar baalt hij niet van. Hij pakt iets anders en vergeet wat was.
Zo leert hij me weer een heleboel, mijn grote jongen. Ik hoop dat mijn nek gauw is hersteld, zodat ik er weer voor hem kan zijn.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
