Hij is van het type 'vertel mij niets, ik ken de wereld'. De man in politie-uniform staat aan de NS-servicebalie te praten met de informatiedame.
"Railrunnerstarief", antwoordt de infodame.
Er is ook een mogelijkheid om een gehandicaptenkaart aan te vragen. De begeleider mag dan gratis mee. Of ik even een foldertje uit het rek wil pakken. De politieman volgt me als ik langs hem loop richting de informatiemuur.
"Welk foldertje?"
"Er staat iets op met gehandicapten ofzo", roept zij vanuit haar hokje.
"Reizen voor mensen met een functiebeperking", lees ik voor. "Dat zijn wij."
"Jíj hebt toch geen functiebeperking?" bemoeit het uniform zich ermee.
Daar hebben we het al.
"Aangezien het mijn zoon is, wel."
Had ik niet moeten zeggen. De man draait zich naar mij en gaat er eens goed voor staan. "Ja dat zeggen ze vaker. Dat zo'n heel gezin dan gehandicapt is. Veel mensen gaan daar aan onderdoor."
Tuurlijk. Hij heeft er verstand van.
"Nou dat was ik niet van plan."
"Zo zie je er ook niet uit. Maar het gebeurt vaak op latere leeftijd. Ik ken mensen met zo'n kind en die konden hem geen minuut alleen laten. Nou, die gingen er kapot aan."
Aan de baliejuffrouw vraag ik of een gehandicapten-begeleiderskaart morgen al kan ingaan. Helaas, die moet aangevraagd worden. Misschien voor een volgende keer.
Het uniform ratelt onverstoorbaar verder: "Ik mag het misschien niet zeggen, maar daarom vind ik ook dat ze alle zwangere vrouwen prenataal moeten testen. Niet alleen als ze al ouder zijn."
Hij kijkt begripvol. Deze man heeft het beste met me voor. Ik was beter af geweest als ze Job preventief hadden geruimd.
Even is het stil aan de NS-balie. Dan pak ik zijn blik en zeg: "Mijn zoontje heeft vorige week zijn been gebroken. Verder is hij perfect gezond. We gaan een dagje met een rolstoel naar Amsterdam."
Dat laatste zeg ik niet echt. Stom. Ik had het willen zeggen, móeten zeggen.
Maar ik ben opeens moeder, verlamd door de gedachte aan het allerliefste dat ik heb: mijn kind.
Haastig pak ik mijn tas in en loop met dichtgeknepen keel het verlaten stationsplein over.
Naar huis, naar Job.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
