Andere mensen geven popcorn door als ze in de bioscoop zitten, wij ons kind.
Iedereen krijgt een eerlijke portie Job-op-schoot. Dit voorkomt dat we om
hem gaan vechten.
Vier stoelen houden we bezet. Oma, papa, mama, opa. Buiten schijnt de
najaarszon uitbundig. Laat lekker schijnen. Wij kijken al een week uit naar
deze dag in het donker: de dag van Jobs eerste bioscoopbezoek.
De
film heet 'Nieuwe eekhoorn'. Althans, Job noemt hem zo. Anderen kennen de
film als 'Ice age 3'. Omdat er een eekhoorn in speelt en Job dat woord kent,
is zijn benaming 'Eekhoorn'. De toevoeging 'Nieuwe' slaat op het feit dat
'Eekhoorn 1' en 'Eekhoorn 2' reeds bekend en dus oud zijn. Deze twee
voorgangers hebben we op dvd. Sinds het moment – recentelijk – dat die door
Job ontdekt zijn, staat zijn leven in het teken van Eekhoorn. Hij slaapt nog
net niet op een boomtak.
Met grote ogen kijkt Job naar het
reuzenscherm. Eekhoorn sleept met eikel. Eekhoorn verliest eikel. Eekhoorn
ziet meisjeseekhoorn. Meisjeseekhoorn pikt eikel. Eekhoorn wordt verliefd.
Het eerste stuk van de film is Job van mij. Stevig houdt hij mijn arm vast.
Zijn hoofd rust tegen mijn schouder. Ik ruik zijn kinderadem.
Mijn
zoon is in trance. Hij wordt meegezogen in de wereld van zijn
animatievrienden. Job galoppeert op de rug van een mammoet, vecht met een
leeuw tegen dinosaurussen en waait mee met de wind over de koude vlaktes van
de ijstijd.
Vindt hij het niet te eng? Ik zie de bezorgde blik van
Jobs vader door het donker schieten. Job stelt hem gerust door enthousiast
te fladderen met zijn armen als dreigende basklanken door de boxen schallen.
Da's waar ook, ons kind is nergens bang voor.
"Vind je het
leuk?", vragen we in de pauze. Job ligt languit op de rode
bioscoopstoelen. Na een tijd ondersteund rechtop zitten wil hij altijd graag
plat. "Jaaaaaa", roept hij tegen de zes ogen die boven hem hangen.
Ademloos volgt hij het hele avontuur. Bij papa op schoot, dan bij oma en
daarna bij opa. Allemaal voelen wij hoe zijn lijfje zich schrap zet bij
spannende scènes. We trekken hem dicht tegen ons aan. Mooi kind.
Vijf jaar is hij pas, maar anderhalf uur concentreren in een zaal blijkt geen
probleem. Bijzonder, want Job vraagt thuis elke minuut minstens drie keer de
aandacht.
Bioscoopbezoek kunnen we toevoegen aan ons lijstje
'dingen die je kunt doen met Job'. Als de aftiteling begint, kijkt Job zijn
vader hoopvol aan. "Nog een keer!"
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
