Eurovisie Songfestival is tv-monument vol technische snufjes.
Een camera koerst met een computergestuurde kabelbaan recht op de zanger af. Net als iedereen denkt dat het ongeleide projectiel slachtoffers gaat maken, remt het af en gaat het net zo weergaloos weer terug in z’n kooi. Op de tv-schermen lijkt het voor de kijkers alsof ze in een achtbaan naar het podium razen. De zanger heft het refrein aan over storm en bliksem en lichtflitsen schieten rakelings langs hem heen. Zijn haar begint intussen vervaarlijk te waaien.
Op het Eurovisie Songfestival kunnen de omroepen laten zien wat de techniek anno 2010 allemaal niet vermag. En dat doen ze gretig. Alleen belangrijke sportwedstrijden hebben meer kijkers dan dit liedjesfestijn dat in 55 jaar tijd een monument is geworden.
Onmisbaar in dit megaspektakel is Teemu, een Noorse jongen die er uitziet als Marcel, de nieuwe zanger van Di-rect. Onzichtbaar voor de 120 miljoen kijkers zit hij op de grond, op enkele meters van het podium. Hij is windmaker. Teemu bedient het waaikanon dat er voor zorgt dat de sneeuw rond de Russische zanger dwarrelt, de rook van het podium wordt geblazen bij Turkije en de haren wapperen bij gekwelde ballades. In zijn draaiboek staat precies bij welk liedje, en op welk moment hij het apparaat moet starten. Als hij even niets te doen heeft, leest Teemu in Bulletproof, een hilarisch boekje over een cameraman die zijn ervaringen bij het songfestival beschrijft, vertelt hij. “Moet je echt lezen.”
Als het vanavond waait op het podium, denk dan aan Teemu.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
