Mathias Mathiasson met z'n vrouw
DÜSSELDORF De armen gaan de lucht in, mensen vliegen elkaar om de hals en oerkreten vullen de ruimte. Het Eurovisie Songfestival lijkt soms net op het WK voetbal. De twee halve finales van deze week lieten zien hoe belangrijk het is om in de eindstrijd te belanden van het festival. Het wordt gevierd als een grootse overwinning.
Wat hadden de Nederlanders ook een keer zo graag zo’n oranje feestje gevierd. Het werden weer tranen, tuiten en teleurstelling. Maar misschien is dat achteraf gezien niet eens zo verkeerd, want wat was er gebeurd als de 3JS zich op het nippertje hadden geplaatst? Dan had zo maar kunnen gebeuren dat ze in de finale roem- en eerloos 24e of 25e e waren geworden. Eindigt het festival toch nog in mineur, ondanks alle euforie.
Zo’n uitgestelde kater gaan Sjonni´s Friends uit IJsland niet beleven. Zij hebben zich geplaatst voor de finale en kunnen het festival niet meer verliezen. Zelfs niet als 25e. Hun aanwezigheid in Dusseldorf is een eerbetoon aan de componist van het liedje. Hun vriend Sigurion Brink, kortweg Sjonni, wilde meedoen aan de nationale selectie van IJsland voor het songfestival, maar overleed in januari totaal onverwacht aan een aneurysma in de hersenen. Zijn vrienden zongen Coming home in zijn plaats en natuurlijk wonnen ze in IJsland, ook al omdat het zo´n leuk liedje is.
De tranen van dinsdagnacht, na plaatsing voor de finale, waren dan ook echte vreugdetranen. “Het is allemaal zo emotioneel”, vertelt zanger Mathias Mathiasson. “Toen wij als laatste land uit die envelop kwamen, kon ik alleen maar schreeuwen. Heel hard. En er waren ook tranen.”
De weduwe van Sjonni, Thorunn Clausen, is er ook bij in Dusseldorf, omdat ze de tekst heeft geschreven. “Het is pas drie maanden geleden, dus erg vreemd”, vertelt ze op Alleshow.nl. “Maar tegelijkertijd voelt het ook goed dat ik dit voor hem mag doen. Dinsdagavond was hij bij ons, dat voelde ik. Hij plaagde ons een beetje door zo lang te wachten met ons door te laten gaan naar de finale.”
IJsland is nu al intens gelukkig, zo veel is duidelijk. En wie weet, met wat extra ‘emo-stemmen’ komen de vrienden van Sjonni wel veel verder dan iedereen voor mogelijk had gehouden.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
