Zwitserse militairen lopen over de pontonbrug bij Cuijk.foto Theo Peeters
Hoewel het ieder jaar weer een groot feest is, zijn we aan het eind van de week toch altijd weer blij als het voorbij is. De blaren tellend, de (lege) portemonnee controlerend en concluderend dat we flink wat slaap in moeten halen, kunnen we er weer een jaartje tegenaan. Te zien aan alle vrolijke gezichten, zijn de militairen er ook blij mee dat ze de laatste dag tegemoet gaan.
Voor de vierde dag vertrekken de soldaten extra vroeg. Om half drie zit de eettent al stampvol. Ze moeten vroeg bij hun laatste stop op de St. Annastraat zijn, om in stijl Nijmegen binnen te lopen. Alle vier de dagen worden ze goed in de gaten gehouden, en het peloton wat het beste in het gelid heeft gelopen deze Vierdaagse, mag voorop lopen bij de intocht. Vandaar het enthousiasme bij sommige groepen tijdens de ceremonies! En wij maar denken dat ze dat marcheren na enkele honderden meters wel op zouden geven…Al met al kan ik zeker zeggen dat het een geslaagde Vierdaagse was; ik heb het eens op een heel andere manier meegemaakt. En waar wij na de eerste dag al gevraagd werden hoe we zo vrolijk konden zijn – 'How can you be smiling?' – midden in de nacht, blijven we ook na vier vermoeiende maar geweldige dagen still smiling.
Sorteer reacties
