Te krap zittende leren broeken, zweetbandjes en molenwieken met geblondeerde
lange haren. Beelden uit een tijd toen metal nog hardrock heette. Patatje
Metal mag er graag aan herinneren, met een uitzinnige bühne-entourage: op
versterkers geschilderde vlammende motieven, echte ontploffende vuurbekers
op het podium en waaiende lange haren boven een ferrarirode Flying V-gitaar.
Alleen – zoals de bandnaam al vermoeden doet, neemt deze groep het niet zo
nauw met die goeie, ouwe hardrock. En daar gaat het nou net allemaal om.
Het vijftal hangt, een eeuw na het uitkomen van de hilarische filmpersiflage
Spinal Tap, de lolbroek uit met een supermarkt vol hardrock cliché's.
Spinal Tap neemt het beukende genre kostelijk op de hak, maar is ook een ode
aan de hardrock.
Patatje Metal doet het met Heidi's
Skihut-sentimenten. Frans Bauer, Marco Borsato, Doe Maar en Bennie Nijman
worden door de metalmangel gehaald.
Schlagers, nederpop en
levensliederen worden vervaarlijk gegromd door Patatje Metal-zanger Marco
Borsatan, geruggesteund door invalsdrummer Wolter Krusifix, die vandaag
slagwerker Dennie Antichristian vervangt.
"Wij zijn Papatje
Metal, en brengen het levend lied (in plaats van het levenslied). "En
daar hoort natuurlijk ook 'n beetje André Ha666 bij", grapt de
zanger met zijn satanistische nummeriek. De paus kan weer een band op zijn
pauselijke index plaatsten.
"Rammstein Shaffy, take it away!"
, adresseert de zanger een van zijn gitaristen.
De groep bestaat
verder uit (bas)gitaristen Grad Demon en Het Beest.
Een cover van
Het Goede Doel volgt. "Eenmaal trek je de conclusie", maakt
Borsatan een masturberende beweging "vriendschap is een illusie."
Het wordt alsmaar fraaier. Het publiek vindt het prachtig, en steekt
enthousiast her en der de gehoornde vuist in de lucht, het teken van de
metalhead. "Het loopt langzaam vol op de Waalkade", zegt de
uitbater van het frietkot dat goed uitzicht op het podium heeft. Hij heeft
maar bar weinig klandizie. Oud vet misschien.



Sorteer reacties










