Als kind groeide ik op in Haarlem bij mijn ouders. In de hongerwinter was ik zeven jaar en vaders moeder woonde bij ons in. We hebben de tulpenbollen warm gemaakt op de kachel (eten) en ook eten uit de gaarkeuken. Op een gegeven moment zei moeder: ik moest maar naar tante, een zuster van moeder in Veessen.
Samen met een buurman bracht ze me op de fiets achterop weg. Maar tante had te veel mensen die daar overnachtten op de deel en zei, ga maar naar Va en Mo (vader en moeder) in Welsum. Opa gaf aan de fietsende buurman een maaltje mee. Hij hoefde niet te betalen, als z'n oudste deern maar veilig thuis kwam.
Bij opa en oma was er ook nog een tante, moeders jongste zus. Maar als zij mijn haar waste, wilde ik niet kortgeknipt, want moeder vond dat goed.
Zo ging ik daar naar school, speelde buiten met de buurtkinderen, leerde met twee ballen ballen van opoe. En opa begroef spek. En de buurman kwam en zei: ‘Haal maar weer naar boven’, want de Duitsers zagen het. Er waren Duitsers in het dorp en we moesten op de fiets maar evacueren naar het nabijgelegen Oene, waar we slaapgelegenheid vonden bij een vriend en ouders van mijn jongste tante.
Na verloop van een week konden we weer terug. Ondertussen werd ik jarig en zei tegen opoe: ‘Ik hoef geen cadeautje hoor, u geeft al brood, dat is genoeg’. Opoe keek tante aan en ik kreeg toch een presentje.
De school stond tegen de dijk en om de speelplaats was een muur. Eens in de maand mei zag ik tijdens het speelkwartier een hoofd boven de muur kijken. Papa! Ik mocht mee terug voorop de fiets vastgebonden. Daar waar een grote broodmand op bevestigd kon worden. Van Harderwijk - boot Amsterdam aangekomen, kermde ik: ‘Papa, soldaten’. ‘Nee kind’, zei vader, ‘Dat zijn goeie’.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
