Home / Sport / Overige sporten / Vechten tegen een onzeker bestaan

Vechten tegen een onzeker bestaan

Vrijdag, 7 juli 2006 - NIJMEGEN - Groot kickbokstalent Karapet Papijan wacht al zeven jaar op verblijfsvergunning. In de sportschool van veelvoudig wereldkampioen Perry Ubeda traint hij bijna dagelijks in afwachting van wat de toekomst hem brengt.

Hij combineert twee studies aan de universiteit, haalt uitstekende cijfers en is een groot kickbokstalent van de Perry Ubeda sportschool in Nijmegen. Karapet Papijan, 22 jaar oud, heeft zijn leven in Nederland. Maar hoe lang nog? Al zeven jaar wacht hij met familie op een verblijfsvergunning. Het lange wachten is nog steeds niet beloond. Wat de familie rest, is een leven in onzekerheid.

Terwijl de maatschappij staat te springen om hoog opgeleide studenten en sport onder jongeren steeds meer wordt aangemoedigd, blijft de toekomst van Karapet ongewis. Op zijn veertiende vluchtte hij samen met zijn ouders en twee zusjes uit Azerbeidzjan naar Nederland. Momenteel wonen ze in de Wolfskuil in Nijmegen. Zijn ene zusje zit in groep zeven van de basisschool, de ander is tweedejaars hbo-student. De eerste asielaanvraag van het gezin werd afgewezen, op dit moment loopt een tweede aanvraag op basis van medische gronden.

Wanneer de uitslag komt? Dat is onduidelijk. Zoals zoveel onduidelijk is voor gezin Karapet. En als die uitslag van de tweede asielaanvraag negatief is, wordt alles nog veel onduidelijker.

Teruggaan naar zijn geboorteland Azerbeidzjan is voor Karapet geen optie. „Ik weet niet precies hoe veilig het er nu is, want ik ben er zeven jaar niet geweest. Ik kan alleen zeggen dat wat ik ervaren heb niet leuk was en dat ik verwacht dat er weinig veranderd is. Er is nog steeds veel politieke spanning. Dat werkt door op de bevolking en je weet nooit wat er gebeurt.“ Karapet is één van de grootste talenten bij de Nijmeegse sportschool van meervoudig wereldkampioen Perry Ubeda. Van de vijfentwintig wedstrijden die hij inmiddels heeft ‘gedraaid’, verloor hij er slechts drie. In twee gevallen eindigde zijn partij onbeslist.

Ondanks zijn potentie kijkt hij niet ver vooruit. „Ik ben begonnen voor mijn gezondheid en vind het goed om met sport bezig te zijn. Maar het is niet zo dat ik per se bepaalde kampioenschappen wil behalen. Ik wil gewoon goed bezig zijn, goed meedoen en presteren, dat is mijn motto. En dan zie ik wel waar ik terecht kom.“

Karapet traint vier of vijf keer in de week. Als er een wedstrijd op het programma staat, leeft hij zich in zeven dagen zelfs zes keer uit in de gym van Ubeda. Zo fanatiek als hij met zijn sport bezig is, zie je het niet vaak. Maar wat kan hij met zijn sportkwaliteiten en intelligentie als hij terug moet naar zijn geboorteland? „Ik kan wel gaan speculeren over hoe het gaat als we terug zouden moeten, maar als je ergens normaal kunt leven is het overbodig om daar over te spreken. Wat ik nog met mijn sport kan bereiken, hangt af van waar ik terecht kom. Maar wat ik al bereikt heb blijft bij mij.“

Hetzelfde geldt voor de opleiding, zo geeft Karapet aan. „Ook de kennis die ik heb vergaard blijft bij mij. Ik heb me ontwikkeld als mens en dat pakken ze me niet meer af. Natuurlijk zou het mooi zijn als ik mijn studie af kan maken en je zwart op wit hebt staan wat je kan. Het is vervelend als het alleen maar in jezelf zit, maar het zou zo kunnen uitvallen. Alleen hoop ik natuurlijk dat het anders loopt.“

Doorzettingsvermogen siert de getalenteerde asielzoeker die, zoals dat in politieke termen heet, een aanwinst is voor de maatschappij. Hij is niet gefrustreerd of boos en weet goed om te gaan met de onzekerheid. „Het is moeilijk om in deze situatie te leven omdat je niet weet waar je aan toe bent. Maar aan de andere kant krijg ik veel steun van anderen. Daar ben ik heel dankbaar voor.“