Rens Blom verbergt zich achter zijn (opgeborgen) polsstokken.foto Marcel van Hoorn/ANP
SITTARD - Het lichaam gaf wel vaker signalen. Rens Blom wilde er echter niet
naar luisteren. Maar nu heeft hij toch de knoop doorgehakt. De
ex-wereldkampioen is niet langer atleet.
Hij weet nu hoe ze er uitziet, de keerzijde van de medaille. Zenuwachtig
lachend en af en toe kuchend ('ik ben een beetje verkouden') probeerde Blom
zo 'cool' mogelijk zijn verhaal te doen. Het verhaal van zijn afscheid dat
hem eigenlijk al vooruit gesneld was. Met pijn in hart, maar ook met dat
'machtige gevoel' tot een select groepje te behoren dat zich wereldkampioen
mag noemen. "Want dat blijf je tot het einde van je leven", merkte
Blom gistermiddag op in de kantine van atletiekclub Unitas in Sittard.
Het afscheid komt te vroeg, Blom had nog door willen gaan tot de Spelen van
2012 in Londen. "Dan zou ik 35 zijn, een mooie leeftijd om te stoppen.
Ik wilde in ieder geval niet zo lang doorgaan als Jef Hartwig. Hij is 41 en
sprong woensdag net als ik zijn laatste wedstrijd."
In zijn
laatste persconferentie als atleet, liet hij de afgelopen drie jaar nog eens
de revue passeren. Dat is niet een verhaal waar je vrolijk van wordt. Pijn,
operaties, onwillige spieren, kalkafzetting op de achillespezen. De pijn van
revalidatie, weer opereren en maar niet kunnen doen waar je goed in bent. "
Soms dacht ik wel eens: Flikker toch op man, ik heb er geen zin meer in",
geeft hij toe. "Maar dat duurde maar vijf minuten en dan besefte ik
weer hoe mooi topsport toch is. Hoe bevoorrecht ik ben dat ik dat kan en mag
doen. En dan ga je weer gewoon verder."
Het druppelt steeds
weer door in verhalen van topsporters. Die ongebreidelde vechtlust, dat door
willen gaan waar 'gewone mensen' al lang gestopt zouden zijn. Soms zelfs
onverantwoorde risco's willen nemen omwille van die ene ultieme sprong die
nog ergens in het lichaam rondzwerft en er maar niet uit wil komen. "
Topsporters zijn geen normale mensen. Je balanceert altijd op het randje,
soms zelfs er overheen. Bondsarts Peter Vergouwen heeft me meer dan eens
moeten afremmen. Op momenten dat ik per se die éne sprong wilde afleveren en
dacht 'dan scheurt die pees maar helemaal af'. Gelukkig heeft uiteindelijk
het gezonde verstand het altijd gewonnen."
Tegen het einde van
het jaar gaat hij nog een keer onder het mes. Een operatie die ertoe moet
leiden dat hij straks weer redelijk pijnvrij kan lopen, wandelen en rennen. "
Joggen kan ik nu niet. Een uurtje shoppen doet al pijn. Die operatie is
absoluut noodzakelijk. Daar zou een jaar van genezing achteraan komen en nog
een halfjaar revalideren. Zonder de zekerheid dat ik weer op het oude niveau
terug kan komen. Dat heeft me doen besluiten er een punt achter te zetten.
Het is goed geweest." Vijftien jaar topsport heeft zijn sporen
nagelaten. De laatste jaren waren loodzwaar. Hij betaalt nu de tol voor de
naar schatting 50.000 sprongen die hij heeft gemaakt.
In de zomer
van 1999 merkte Blom dat hij niet meer in de buurt kon komen van de 5,70
meter die hij in de winter wel nog sprong. "Toen heb ik het anders
aangepakt. Vertrok naar Leverkusen waar ik vijf jaar lang keihard werkt.
Anders gaat het niet. Aan de top moet je voor iedere centimeter twee keer zo
hard werken. Die aanpak heeft uiteindelijk geleid tot de wereldtitel van
2005. Ik heb echt honderd procent alleen voor de topsport geleefd in die
tijd. En dat is het waard geweest. Ik ben trots op mijn successen."
Plannen voor de toekomst heeft hij nog niet gemaakt. Maar het zit er dik in
dat Blom zijn ervaringen en kennis zal willen overdragen op anderen. "
Het ligt wel voor de hand dat je later bij iets wat je altijd met veel
liefde hebt gedaan, betrokken wilt blijven op een of andere manier."
