Fluisterend balanceren op Lage Paarden

Auteur: door Ron Broersma |   maandag 26 mei 2008 | 04:39 | Laatst bijgewerkt op: donderdag 29 mei 2008 | 17:05

Tekstgrootte tekst verkleinentekst vergroten
Opperste concentratie bij een deelnemer aan het Nederlands kampioenschap trial voor junioren bij Waardenburg, tijdens het overwinnen van één van de acht non-stops. foto Raphaël Drent

Opperste concentratie bij een deelnemer aan het Nederlands kampioenschap trial voor junioren bij Waardenburg, tijdens het overwinnen van één van de acht non-stops. foto Raphaël Drent

WAARDENBURG - Het heeft iets onwerkelijks, de bijna serene rust die heerst in de achterlanden van Waardenburg. Daar, in een stukje niemandsland op een Clarence Seedorf-strafschop afstand van het lokale WNC-voetbalcomplex, vindt op het terrein Lage Paarden een aflevering plaats in de cyclus om het NK Trial voor junioren.

Motorsport dus, maar dan wel een variant vrijwel zonder geluid. En ook de normaal aan deze sport gelieerde snelheid speelt op deze zaterdag geen enkele rol.

"Het gaat vandaag om balans, evenwicht. Het spel tussen mens, machine en de zwaartekracht. Waarbij natuurlijke en kunstmatig aangelegde non-stops (hindernissen) overwonnen moeten worden", legt de piepjonge voorzitter Jeroen van Diejen (25) van de Waardenburgse trialclub Midden- Nederland uit.

"En het woord non-stop dekt de lading: de deelnemers moeten zo weinig mogelijk steunpunten gebruiken tijdens de hindernissen. Geen voeten aan de grond zetten, of zo weinig mogelijk. Ook geen bomen vastpakken om je balans te herstellen. Elke voet aan de grond is één strafpunt, een valpartij of het niet volbrengen van een non-stop levert vijf strafpunten op", legt parcoursbouwer Theo van de Linde uit.

Achter zijn rug pruttelt een machientje en rijdt een mannetje van twee turven hoog, al balancerend, feilloos door non-stop nummer drie. Lopend voorafgegaan overigens door zijn vader in motortenue, die zijn zoon de sporen en moeilijkheden wijst.

"Het lopen van een non-stop, voordat je er op de motorfiets ingaat, is een wezenlijk onderdeel van de trialsport", geeft Teus van Ravesteijn aan. Hij was meer dan 25 jaar voorzitter van de trialclub en gaf onlangs het stokje over aan de jonge Van Diejen. "Kijk, we hebben niets met snelheid. Er zijn vandaag acht non-stops per ronde, er worden vier ronden gereden. Dat lopen doe je om de grond te verkennen, de sporen te vinden. Een volgende ronde kan dezelfde non-stop veranderd zijn als er een compleet deelnemersveld is gepasseerd. En ja, trial is kennelijk bij uitstek geschikt als vader-zoon sport. Het gaat van generatie op generatie. Wat je daar net zag is dat pa zelf rijdt in de open klasse (buiten het NK om, red.) en daarin het parcours verkent om zijn zoon, titelkandidaat bij de jeugd, vervolgens van informatie te voorzien."

"Of een vader-dochter sport hoor, dat kan ook", grijnst Eva van Ravesteijn even later. De dochter van de voormalig voorzitter was zelf een begenadigd trialrijdster, maar zag een succesvolle carrière gedwarsboomd. "Ik zou mijn internationale debuut maken tijdens een wk-wedstrijd, maar liep vlak daarvoor een blessure op. Vervolgens kreeg ik een baan in de zorg en was het einde oefening voor mij. Op zaterdagen ben ik meestal aan het werk, dan heeft het geen zin om een licente aan te vragen. Vandaag ben ik toevallig vrij, dan steek ik een helpende hand toe."

Dat doet ook Henk Reinders, de afgevaardigde van de KNMV, de nationale motorsportbond. Reinders, in korte broek en forse zonnebril, met alleen een officieel bonds-overhemd als teken van zijn functie, blijkt een openbaring in de wereld van de 'blauwe blazers', zoals het officialkorps van de motorsportbond in de wandelgangen wordt genoemd.

"We hebben een opstopping bij non-stop nummer drie. Die hindernis is te lang en ligt bovendien te kort op zijn voorganger. Alles loopt vast daar. Volgens de regelementen moeten de hindernissen op nummer worden afgewerkt, maar we gaan die regels even overboord gooien. Laat de rijders zelf maar vrije non-stops uitkiezen waar ze wel door kunnen rijden, zolang ze alle proeven maar afwerken. De volgorde maakt even niet uit", toont Reinders zich capabel om de regels in het belang van de sport te intepreteren.

Op die vermaledijde hindernis nummer drie stuurt een rijder zijn pruttelende viertaktmachientje bijna geluidloos door de hindernis. Boomstammen, betonnen pijpen, rotsblokken en worden geconcentreerd overwonnen. Bovenop gaat het mis, de rijder draait een fractie te snel de gaskraan open en spint half over een tractorband. De ogen spuwen vuur in frustratie. Verder blijft het stil op Lage Paarden.

© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.

 
Reacties
laatste eerstSorteer reacties
WOW!
echt mooi stukje! Mijn complimenten!

De wedstrijd was ook super leuk om te zien en te rijden!
Zaterdag is er een clubwedstrijd op dit terrein, toegang is gratis!
Ko Turk - 29-05-2008 | 17:05
heel mooi verhaaltje, goed gedaan !

namens Trialclub Midden Nederland hartelijk bedankt voor uw bezoek , en intresse in de sport.


jeroen van Diejen - 29-05-2008 | 11:25

Reageren

blij blozend boos cool verrast droevig egaal gemeen huilend vertwijfeld knipoog lachen rollendeogen tongeruit wijdogig

Reacties van bezoekers op artikelen op deze site zijn meer dan welkom.

Echter: reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden niet

geplaatst.

Klik voor de uitgebreide versie van de spelregels