Lonneke Janssen met haar zoontjes Mads en Rens (r). foto Hans Broekhuizen
OOSTERBEEK - Haar wens kwam niet uit. Waardig afsluiten bij de club waar ze ooit begon, Gova. Badmintonster Lonneke Janssen (33) kwam dit jaar niet verder dan één partij voor de Arnhemse club.
"In het vrouwendubbel", vertelt Janssen. "Na twee punten schoot het al in mijn kuit. Ik heb de partij hinkend uitgespeeld, maar wel gewonnen."
'Doodzonde' noemt de voormalige topspeelster de stap om haar carrière zo te moeten beëindigen. "Maar het ging echt niet meer. In de voorbereiding raakte ik ook al geblesseerd aan mijn kuit, zelfs bij het hardlopen heb ik last. Ik had het leuk gevonden nog iets terug te doen voor Gova, want ik heb er vanaf mijn vijftiende maar een paar jaar gespeeld."
Janssen kwam daarna, net als Brenda Beenhakker, die andere Arnhemse topper, onder de hoede van Louis Coene. Het was het begin van een mooie carrière, met vele hoogte- en enkele dieptepunten. Janssen somt de hoogtepunten op. "Nummer 21 in het enkelspel op de wereldranglijst in 2000, het winnen van enkele internationale toernooien, de bronzen plak op het WK met het Nederlands team in 2002 en de nationale dubbelspeltitels met Erica van den Heuvel in 1999 en 200o."
Prestaties om trots op te zijn. Maar er waren ook teleurstellingen. De komst van de Indonesische Mia Audina in 1999 en kort daarna van de Chinese Yao Jie gooiden roet in het eten. "Brenda en Judith Meulendijks waren de nummers één en twee, Karina de Wit en ik kwamen daar bij", legt de Oosterbeekse uit. "Wij zouden gaan strijden om plaatsen op de Olympische Spelen, maar ineens verschenen Mia en Yao Jie op het toneel. Het gaf een gevoel dat we jaren voor nop hadden getraind, ze waren gewoon beter. Met Mia en Yao Jie zelf had het niets te maken, die relatie was prima."
Van bondscoach Martijn van Dooremalen hoefde Janssen niet veel te verwachten. "'Door de komst van Mia en Jie worden jullie ook beter', zei hij tegen ons. Maar het ging ons om die plaatsen op de Spelen. Ik moest me toen gaan richten op het dubbelspel." Maar ook die weg blokkeerde Van Dooremalen. "Met Erica van den Heuvel stond ik in 2000 veertiende op de wereldranglijst. Wij wilden wel samen naar de Spelen, maar Erica mocht van Martijn gezien haar leeftijd maar op één onderdeel meedoen en dat was niet het vrouwendubbel."
"In december 2002 heb ik de knoop doorgehakt. Ik wilde geen deel meer uitmaken van de nationale selectie", zegt Janssen. "Dat was toen mijn vader mij tijdens een toernooi in Duitsland belde met de mededeling dat hij na een ernstige ziekte helemaal genezen was. Er waren belangrijker zaken dan badminton."
Ze mist haar sport wel. "Maar met mijn zoontjes Rens (5) en Mads (1) en mijn vriend jeroen ben ik ook heel gelukkig."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
