Hans Kromhout speelt tegen voorzitter Sylla van de damclub in Sikasso. foto's Koos Kingma
Hans en Jannes Kromhout in actie in Bamako bij de club van het Carrefour de Jeunes.
1/2
Bennekommer Hans Kromhout (49) weet er alles van. De speler van het
Wageningse WSDV sleepte tegen diezelfde Souleyman Bah zelfs een remise uit
het vuur.
Was jij voor het eerst in Mali?
"
Nee. Ik was er in de jaren negentig ook al eens geweest. Mijn vriendin
werkte er toen en nu zijn we met het gezin terug geweest. Het was soms één
grote reünie. Dat was helemaal mooi in Sikasso, een stad in het zuiden van
Mali. Ook in Afrika wemelt het van de mobieltjes. Mensen seinden elkaar in
en kwamen op de fiets of met de brommer om een partijtje met Hans te dammen."
Is dammen zo populair in Mali?
"Ja. Ik weet niet precies
waarom. Ook zie je op elke hoek van de straat mensen kaarten. Dat begint in
de namiddag en gaat door tot 's avonds tien uur. In het donker, vaak onder
een schamele tl-verlichting. Soms vielen de zwarte en witte stenen
nauwelijks van elkaar te onderscheiden."
De omstandigheden
zijn anders dan hier.
"Dat is onvergelijkbaar. Het
materiaal is zeer oud, vaak zelfs totaal versleten. Wij hadden uit Nederland
vijf damborden meegenomen en oude wedstrijdklokken. Sinds wij digitaal
gingen, bleven de oude klokken bij WSDV opgeborgen in de kast. Hier maak je
de mensen er ontzettend gelukkig mee."
Heb jij veel
gespeeld?
"Als je ergens gaat kijken, valt het al snel op
dat je er verstand van hebt en doe je al snel mee. Afrikanen dammen anders.
Veel minder volgens vaste openingen en patronen. Ze wijken af van het
geijkte, dus moet je mee in hun spelletje. Die jongens zijn handig in
spontane combinaties. Ze spelen ook snel. Behalve als het om geld gaat, dan
nemen ze veel bedenktijd."
De leukste partij?
"
Ik hoorde dat Souleyman Bah, de nummer vijftien van het WK, speelt in de buurt
van het bondskantoortje in de hoofdstad Bamako. Daar ben ik naartoe gegaan.
Ik kwam snel een schijf achter, waardoor hij dacht gemakkelijk te winnen. Ik
prutste er een remise uit. Een beetje op z'n Afrikaans. Met hun stugge
manier van spelen verliezen jongens als Bah weinig, zelfs op grote
titeltoernooien."
Een onvergetelijke trip?
"
Niet alleen voor mij. Ook mijn tienjarige zoon Jannes en mijn talentvolle
neefje Richard hebben ervan genoten. Malinezen dammen pas op latere
leeftijd. Ze vonden het grappig zo'n klein mannetje als Jannes aan het werk
te zien."
Blijven West-Afrikanen de damwereldtop bestormen?
"Dammen blijft voor getalenteerde spelers uit landen als Mali, Ivoorkust
en Kameroen een manier om aan de armoede te ontsnappen. Sommigen verdienen
hun boterham in Parijs. Het is geen vetpot, maar het is voor hen een
uitkomst. Toch zie je dat de toenemende invloed van de tv het aantal
Afrikaanse straatdammers verkleint. Zo gaat dat nu eenmaal, het is niet
anders."
Ga je nog eens terug?
"Dat denk ik wel.
Het is echt een verademing om twee weken op z'n Afrikaans te dammen. Heel
verfrissend."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
