Hans Simons. foto William Moore
NIJMEGEN - Om het laatste gat van het exploitatietekort te dichten vroeg en kreeg hockeyclub Nijmegen van elk lid bijna 40 euro. Voorzitter Hans Simons beloofde beterschap. De hand gaat op de knip.
Hij fronst de wenkbrauwen en geeft dan hoofdschuddend toe dat er het
afgelopen seizoen nauwelijks over hockey gepraat is. "Het ging alleen
maar over geld", erkent Hans Simons. "Als het een weekeinde lang
regende, vreesde ik voor de baromzet. Hadden we vier keer achter elkaar
slecht weer, besefte ik dat het ons gauw meer dan 10.000 euro zou kosten."
Die wetenschap knaagde aan het geweten van de 49-jarige voorzitter van
Nijmegen Mixed Hockey Club (NMHC). "Omdat we vorig jaar september,
oktober al ontdekten dat we aan het eind van het seizoen wel eens tegen de
grenzen van onze liquiditeit zouden gaan aanlopen." Simons steekt de
hand in eigen boezem. Ambities werden gekoppeld aan een te optimistische
begroting. "Als club willen we groeien. We hebben 1800 leden, maar een
clubhuis dat berekend is op 1200-1300 leden. Een zesde veld is nog steeds
een optie. We hebben geïnvesteerd in heren 1. Dat mocht niet weer in die
eerste klasse blijven hangen. We hebben geld gestoken in dames 1. Dat moest
in de hoofdklasse blijven."
En toen sloeg de recessie toe. "
We raakten tien procent van onze sponsoren kwijt. Dat was nog niet eens de
grootste tegenvaller. Maar we hadden juist een groei van 25 procent
verwacht! Zaten we plots met een gat van 35 procent. Het hele zaakje stortte
in elkaar."
In zijn nieuwjaarstoespraak gaf de voorzitter al
aan dat de club in zwaar weer dreigde te komen. "De lucht ging uit de
luchtballon. Dat was mijn thema." Toen de lege champagneflessen naar de
glasbak waren gebracht, trok het bestuur de kaasschaaf uit keukenlade.
Regelingen als gratis koffie voor rijouders van bezoekende clubs, lunches
voor die teams als de afstand meer dan veertig kilometer bedroeg, maaltijden
die werden verzorgd rond de thuiswedstrijden van heren 1 en dames 1. Het
ging allemaal op de helling. "Dat scheelde geld, maar de grote slagen
maakten we er niet mee."
Even overwoog het bestuur om de twee
Zuid-Afrikaanse hockeysters na de winterstop niet terug te laten keren. "
Hebben we van afgezien. Wat zou dat doen met de sponsors, de publieke
belangstelling. En nog belangrijker: dames 1 mocht niet degraderen."
En dus kwamen Marsha Marescia en Tarryn Bright terug naar Nijmegen, en werd
die andere Zuid- Afrikaanse, coach Karen Maree, juist ontslagen. "Dat
heeft ons veel geld gekost, maar het was een juiste belissing. Dat vinden we
nog steeds."
Hij steekt de handen even bezwerend omhoog. Laat
nou niet de indruk ontstaan dat dames 1 en heren 1 de club langzaam naar de
financiële afgrond slepen. "Onze accommodatie is lang geleden
geprivatiseerd. Maar de kosten worden te zwaar. Neem ons semi-waterveld.
Aanleg: 300.000 euro. Dat hebben we zelf moeten ophoesten. Het chaletje dat
we gebouwd hebben voor ons breedtesportpersoneel. 100.000 euro. Poep. Zo van
de rekening. Conclusie: ook onze breedtesport was te duur."
Dat de gemeente Nijmegen de hockeyclubs financieel gaat ondersteunen komt
voor Nijmegen als geroepen. "We zijn in gesprek gegaan met de gemeente.
Voor de afgelopen acht jaar krijgen we nu een eenmalige compensatie
uitbetaald. En de komende vier jaar krijgen we ook jaarlijks een bedrag."
En toen hikten ze nog tegen een gat van ongeveer 60.000 euro aan. Om schoon
schip te maken, werd dinsdag tijdens een bijzondere algemene
ledenvergadering de leden gevraagd eenmalig 37,50 over te maken. Met 116
tegen 40 ging de vergadering akkoord. En het bestuur beloofde beterschap. De
personeelskosten zijn teruggebracht en het budget voor tophockey wordt bijna
gehalveerd. Simons: "Tien procent van de contributie. Meer maakt de
vereniging niet meer vrij voor tophockey. We hebben inmiddels een uitstekend
bestuur voor onze Stichting Tophockey Nijmegen. Er wordt alleen nog geld
uitgegeven dat daadwerkelijk door sponsoren toegezegd is. Het streven is die
tien procent helemaal af te bouwen. Moet de Stichting de eigen broek
ophouden."
Hij knikt. Twee jaar terug stond één ding als een
paal boven water. Dames 1 moest kostte wat het kost in de hoofdklasse
blijven. "Dat hebben we losgelaten. Als het niet kan, kan het niet.
Betalen doen we niet meer. Liever het geld naar een hele goede trainer, dan
iedere speler 100 euro geven. Dit gaat over ambitie. Over eerzucht. Er zijn
maar 300 meiden in Nederland die hoofdklasse kunnen spelen. Daar moet je bij
willen horen."
Hij slaakt een zucht. Eentje van opluchting. "
Ik ben blij dat het voorbij is. Eindelijk weer met hockey bezig zijn. Het
komende jaar gaan we werken aan een visie voor de lange termijn. Ik zoek
groei. Ambitie. Als het eenstilstaande vijver wordt, ben ik weg. Er moet
beweging in blijven zitten."
Simons staat op en loopt naar de
bar. "Ik moet nog twee koffie afrekenen," zegt de voorzitter.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
