Juan Carlos Sulbaran, Vince Rooi en Danny Rombley (vlnr) vieren de 2-1 zege op de Dominicaanse Republiek. foto Andres Leighton/AP
SAN JUAN - Voor de eerste keer in de sportgeschiedenis is het Nederlands honkbalteam er twee keer in hetzelfde toernooi in geslaagd te verrassen. Surprises in het verleden, zoals de olympische schok van 2000 (winst op Cuba), kregen telkens een slap vervolg.
In de World Baseball Classic van 2009 is echter alles anders. De
Dominicaanse Republiek, een honkbalgrootmacht, werd voor de tweede keer in
vier dagen verslagen: 2-1 in elf innings.
Nederland speelt zaterdag
in Miami, in de tweede ronde van het sterkst bezette honkbaltoernooi ooit,
tegen Venezuela of de Verenigde Staten. Bondscoach Rod Delmonico, die een
half jaar terug nog geen drie Nederlandse honkballers bij naam kende, zal
ervan genieten. "Ik ben een gezegend man, gezegend omdat ik de kans heb
om dit team te begeleiden", liet de Amerikaan na afloop een échte traan.
Met liefst 26 profspelers uit de Major League, stuk voor stuk miljonairs,
waren de Dominicanen vanzelfsprekend veruit favoriet. Dat was zaterdag al
zo, toen Nederland met 3-2 won, en in de tweede confrontatie niet anders.
Grijsaard Felipe Alou, hoofdcoach van de Dominicanen: "Als je denkt dat
je alles al hebt meegemaakt, en denkt te weten hoe het zal lopen, blijkt dat
je het nog knap verkeerd kan zien. Dit hadden we nooit kunnen denken."
Tien innings lang was er een status quo, waarbij de pitchers van beide teams
elkaar geen duimbreed toegaven. In de elfde slagbeurt leek Nederland alsnog
te capituleren. De Midden-Amerikanen kwamen na een veldfout van Eugene
Kingsale op 1-0. Sidney de Jong maakte daarop gelijk op een hit van
Kingsale, die op zijn beurt naar honk drie snelde na een foute aangooi van
pitcher Carlos Marmol, een routinier in de Major League. Op de slecht
verwerkte klap van Yurendell de Caster liep Kingsale vervolgens het winnende
punt binnen en barstte een Oranjecarnaval los op het gravel van het Hiram
Bithorn-stadion in San Juan, Puerto Rico. Delmonico: "We zijn er in
blijven geloven, ook nadat we met 1-0 achterkwamen. Er leefde zoiets van:
hup, nu is het onze beurt. We zaten niet bij de pakken neer, waren er klaar
voor. Dit is een prachtig team, er zit zoveel passie in, iedereen wil er
voor de ander iets moois van maken."
Met de plaatsing voor de
tweede ronde van de World Baseball Classic is de ploeg van Delmonico 'talk
of the town' in honkballand. Dat een goeddeels uit amateurs bestaande
formatie zich bij de beste acht weet te scharen, verbaast de honkbalwereld.
Misschien is het echter ook niet geheel onlogisch. Sommige van de
Nederlandse (lees: Antilliaanse) spelers zijn voor het komende seizoen nog
op zoek naar een club, dromen haast wanhopig van een contract(je) bij een
van de Major League-organisaties. Anders zijn ze misschien wel veroordeeld
tot het spelen in de Nederlandse competitie. Daardoor lopen ze allicht een
stapje harder en slaan net even wat gemotiveerder dan de gearriveerde
sterren.
Nederland maakt vooral indruk op de heuvel. Pitcherscoach
Bert Blyleven, een grote naam in de VS, slaagde er binnen enkele weken in de
werpers vrijwel zonder uitzondering tot grote hoogte te stuwen.
Bovendien valt op dat de sfeer in de ploeg van Delmonico zeer ontspannen is.
Tussen de innings door is er tijd voor een grap, de ploeg oogt relaxed. Nu
was dat in het verleden ook geregeld het geval, maar dan was er vaak sprake
van een schrijnend gebrek aan beroepsernst. Op de Spelen in Peking schaamde
bondsvoorzitter Ruud van Zetten zich voor zijn eigen, uitermate gelaten
team. Tijdens de World Baseball Classic kan hij zich weer een trotse
voorzitter tonen.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
