Género Zeefuik in het duel van NEC met ADO Den Haag. Rechts Archieffoto Broer van den Boom
NIJMEGEN - Het fluitsignaal veroorzaakte een siddering die door zijn hele lichaam joeg. Género Zeefuik keek op en zag Maarten Ketting naar de stip wijzen. De scheidsrechter twijfelde geen moment toen ADO-verdediger Gábor Horváth na een kwartier spelen de spits van NEC in de ‘zestien’ naar de grond had getrokken: strafschop.
„En die ging ik nemen”, zei de huurling van PSV. „Ik stond op. Pakte die bal. Ging op weg naar de stip. Tot Nick van der Velden me tegenhield en de bal aan Lasse Schöne gaf. Ik weet het. Die staat eerste op de lijst. Maar ik had ‘m veroorzaakt. Ik wilde die penalty zo graag nemen. Eindelijk mijn eerste goal van het seizoen maken. Kom op Lasse, ik heb je net nog bij het eerste doelpunt vrij voor de keeper gezet, dacht ik. Geef mij die bal. Maar zo werkt het dus niet. Ik was daarna natuurlijk wel blij dat hij voor de 2-0 zorgde. En heb hem ook gewoon gefeliciteerd. Het is een teamsport, hč.”
Hij incasseerde glimlachend de complimenten voor zijn goede spel. Beaamde dat hij bij beide doelpunten van zijn Deense kompaan nadrukkelijk betrokken was. Maar schudde het hoofd toen geopperd werd dat een fraaie assist eigenlijk net zo veel voldoening geeft als een doelpunt. „Want het liefst maak ik ze toch zelf.”
Dat Horváth na de rust niet terugkeerde, voelde als een persoonlijke overwinning. „Doet je altijd goed. Als je directe tegenstander gewisseld wordt. Maar het hele team draaide weer. Ik vind dat we een hoog niveau haalden. Dat is op het trainingskamp in Spanje ontstaan. Zoals NEC nu speelt. Dat spel is mij op het lijf geschreven. Bal vasthouden. Wachten op opkomende middenvelders die bijsluiten. We staan nu op de elfde plaats. Dat gaat gewoon goed.”
In Spanje, wist Zeefuik, waren de spelers ook naar elkaar gegroeid. „We zijn een hecht team geworden. Zelfs de tribuneklanten leven mee. Iedereen voelt het ook. Die ommekeer. In de eerste helft van het seizoen zat alles een beetje tegen. We kregen de kansen wel, maar die werden niet benut. Nu scoren we wel.”
Alleen hij dan niet. Voor zijn laatste eredivisiegoal ging Zeefuik exact één jaar terug in de tijd. „Scoorde ik voor PSV thuis tegen Willem II.”
Het wordt dus echt tijd. „Donderdag zou mooi zijn”, glimlachte de spits. „Voor de beker in Eindhoven tegen PSV. En dan ook nog de halve finale halen.”
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
