article
1.6151017
WIJCHEN - Je kunt allerlei beperkingen hebben, maar toch voetballen. Dankzij Voetbalplus. Koen, Wim en de anderen van SC Woezik kunnen nu naar de Special Olympics.
Iedereen zijn geluksmomentje bij Voetbalplus
WIJCHEN - Je kunt allerlei beperkingen hebben, maar toch voetballen. Dankzij Voetbalplus. Koen, Wim en de anderen van SC Woezik kunnen nu naar de Special Olympics.
http://www.gelderlander.nl/sport/special-olympics-2016/iedereen-zijn-geluksmomentje-bij-voetbalplus-1.6151017
2016-06-29T12:34:59+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6151274.1467203638!image/image-6151274.JPG
Nijmegen,Olympische Spelen,Special Olympics,2016,hermes
Special Olympics 2016
Home / Sport / Special Olympics 2016 / Iedereen zijn geluksmomentje bij Voetbalplus

Iedereen zijn geluksmomentje bij Voetbalplus

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Trainen voor de Special Olympics. Op de voorgrond: Bas Jansen, met zoon Koen aan de hand.
      Fotograaf
    WIJCHEN - Je kunt allerlei beperkingen hebben, maar toch voetballen. Dankzij Voetbalplus. Koen, Wim en de anderen van SC Woezik kunnen nu naar de Special Olympics.
    Had je wel even kunnen filmen joh. Ik was bijna Van der Sar

    Het lijkt een gewone maandagavond in juni. Zingende merel in de boomtoppen, klaterend applausje voor een doelpunt op de training. Maar dit is geen gewone avond. Het is de avond waarop Henk (rugnummer 33) een bal kan ingooien. De avond waarop keeper Kevin een schot uit de hoek ranselt. De avond waarop Wim een zorgeloos breedtepassje geeft. Memorabele momenten.

    Deze mannen doen waar ze tot een jaar of drie terug alleen maar van konden dromen. Voetballen. Op een veld met lijnen. En dan ook nog: tegen een tegenstander, in een tenue van een club.

    Voetbalplus
    Sinds 2013 kan het hier, bij SC Woezik in Wijchen. Nee, we hebben het niet over G-voetbal. Dat is een oude, volgens sommigen ongelukkige term. Bovendien is G-voetbal vaak nog prestatiegericht. Dit is voetbalplus, een vorm waarbij iedereen met een beperking mee kan doen. De drempel ligt lager dan bij G-voetbal.

    'Nobody offside'
    Niet alleen voetballers met het syndroom van Down dus, ook voetballers met een visuele beperking. Nobody offside is de quote die we hier in de kop hebben, zegt Peter Jansen, de coördinator. Omdat iedereen bij het spel wordt betrokken. En omdat je de buitenspelregel hier soms, ja, ruim moet interpreteren.

    Mascotte Koen
    Het begon met Koen, zijn kleinzoon en zoon van Bas, nu trainer van het voetbalplusteam. Koen was min of meer de mascotte van de A3 en de A4 en van Zaterdag 3 bij Woezik. Ging mee naar alle wedstrijden en werd op de platte kar gehesen.

    Maar: hij wilde zélf voetballen. En dat is lastig. Hij heeft het Wolf-Hirschhorn syndroom, zegt vader Bas. „Hij kan zich niet concentreren. Z'n leven bestaat uit muziek luisteren, filmpjes kijken, eten, slapen. Hij kan niet tekenen, kleuren, eigenlijk kan hij helemaal niks. Maar hij kan nu wél voetballen.” 

    Teams
    Er bleken namelijk meer jongens en meiden als Koen te zijn. Twee voetbalplusteams zijn er nu, in totaal 39 voetballers. Allemaal met een eigen verhaal. Tja. En dan is iedereen bij het spel betrekken nog een hele kunst. Koen heeft het lichaam van een jongen van 10, zegt Peter Jansen, maar de cognitieve leeftijd van een jongen van 3. „En op hetzelfde veld loopt Wim, een vent van 58.”

    Eigen wedstrijd
    De niveauverschillen zijn dus groot en iedereen speelt zijn eigen wedstrijd. Henk ziet weinig, kijkt als door een koker, en heeft het drie dagen later waarschijnlijk nog over zijn vlekkeloze inworp. Wim sjokt met Pirlo-achtige nonchalance over het veld, terwijl andere jongens ogenschijnlijk ongestoord door de verdediging slalommen. En toch wordt het 7-7 (of was het nou 7-6?)

    Geluksmomentje
    „Je moet 360-graden view hebben. Er zitten jongens bij die niet weten wat links en rechts is”, zegt Bas Jansen. Tijdens de training loopt hij soms aan de hand van Henk, zodat die zich wat zekerder voelt. „Zo heeft iedereen tijdens de training toch z'n geluksmomentje.” 

    Zoals keeper Kevin. Na het partijtje loopt hij naar zijn vader. Kin omhoog, handen in de zij. Zag je die redding? Ja, mooi. Heb je die gefilmd? Stilte. Aaaaaah, zegt hij. Joviale lach, milde teleurstelling. „Had je wel even kunnen doen joh. Ik was bijna Van der Sar.”