Pascal Croonen van Victoria?25 voor een ingelijst kampioensshirt van het seizoen 1998-1999. Foto Jan Rikken
Dit zijn de laatste maanden voor Croonen in het eerste elftal. Nog dit
seizoen wordt hij 35 jaar en is het mooi geweest. Dat de kersverse vader
waarschijnlijk bij een degraderend Victoria afscheid moet nemen, vindt hij
wel spijtig. "Dat is jammer, maar dan is de balans nog drie om twee en
heb ik die wedstrijd in ieder geval gewonnen.'' De rechtermiddenvelder, in
het dagelijks leven freelancer in de ICT, blijft wel in de selectie
voetballen. Nog steeds traint hij meestal twee keer in de week. "Voor
voetbal maak je tijd vrij.''
Croonen was erbij toen Victoria in het
seizoen 1998-1999 triomfeerde in de zesde klasse. "We hadden een goede
lichting. Iedereen was tussen de twintig en de zesentwintig jaar en we waren
allemaal vrienden van elkaar.'' Drie jaar later stonden ze zelfs in de
vierde klasse te ballen. Zo werd het ene na het andere hoogtepunt gevierd. "
Het absolute hoogtepunt van de club is denk ik het kampioenschap in 1999. Het
was toen 35 jaar geleden dat de club een titel wist te pakken.'' Voor
Croonen zelf was het een hoogte- en dieptepunt tegelijk. "In de
kampioenswedstrijd brak ik mijn sleutelbeen doordat er iemand van honderd
kilo op me ging zitten. Toen ik terugkwam van het ziekenhuis stonden de
jongens al op de platte wagen. Dus ik wat pijnstillers geslikt en ook op de
wagen met de mitella om. Een dag later had ik spijt dat ik die hele avond
had meegefeest.''
Hij zou nog twee keer zijn sleutelbeen breken,
wat evenals dit teleurstellende seizoen heftige tegenslagen zijn. Het wil
deze competitie niet vlotten met Victoria. De eerste overwinning laat nog
steeds op zich wachten. "We zitten in de hoek waar de klappen vallen.
Misschien komt het doordat we ouder worden. Ik ben niet de enige die stopt,
het is tijd om te verjongen. Ik denk dat wij stil zijn blijven staan waar
andere clubs vooruitgang hebben geboekt.''
Op het moment dat
verjonging noodzaak is, keert er juist weer een stukje nostalgie terug.
Trainer Gerard van Zwam, die in 2002 kampioen werd met Victoria, keert
komend seizoen terug op het oude nest. "Een echt clubmens'', zegt
Croonen, die de coach nog helder voor de geest kan halen als degene die
tijdens het kampioensfeest sigaren uitdeelde. Het kan allemaal bij een echte
dorpsclub. "Victoria heeft nooit jongens betaald en dat is een goed
iets. Wij hebben geen spelers die na de wedstrijd een envelop pakken en naar
huis gaan.''
Nee, de spelers zijn juist erg hecht met elkaar. Zo
gaat de selectie elk jaar een weekendje weg. Ook de landsgrenzen worden soms
over gegaan. "We sparen het hele jaar voor zo'n uitje, maar na onze
trip naar Rome was het geld wel op, haha.'' De 'voetbalvrouwen' zijn dan ook
van harte uitgenodigd, maar willen nog wel eens voor de eer bedanken. Het
zal hun partners een worst wezen, juist als mannen onder elkaar komen de
'goede gesprekken' naar boven. "We hebben allemaal liefde voor de club.
Tegenwoordig woont de een in Nijmegen en de ander in Wijchen, maar we
blijven allemaal voetballen in Afferden.'' Nooit heeft hij er aan gedacht de
club te verlaten.
"We hebben dit seizoen niks meer te
verliezen.'' Samen met zijn kompanen wil Croonen koste wat het kost nog wel
de eerste overwinning uit het vuur slepen. "Die moet er komen en dat
zal gevierd worden als een kampioenschap'', grapt de routinier. Aan de sfeer
heeft het nooit gelegen bij Victoria. "Ik heb drie promoties en een
degradatie meegemaakt, maar het was vier keer feest.''
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
