Ingrid Visser. foto Ronald Hoogendoorn/Pro Shots
AMSTERDAM - De kater is al enige tijd weg, "Maar hij komt terug, in augustus.
Dan sta ik te trainen terwijl de Olympische Spelen bezig zijn," zegt Ingrid Visser (30), de gewezen aanvoerster van het Nederlands volleybalteam.Vier jaar geleden begon bondscoach Avital Selinger met het verzamelen van de internationals bij de Amstelveense club Martinus. Ze zouden er niet alleen in de zomer, maar het hele jaar door de spoedcursus topvolleybal krijgen die nodig was om het gat met de wereldtop te dichten. Het leidde bij sommigen tot scepsis. Topvolleybalster word je door in een topcompetitie te spelen en niet door uren te trainen in een Nederlandse zaal, klonk het.
Na het winnen van de prestigieuze World Grand Prix in september, waren de volleybalsters er zelf echter meer dan ooit van overtuigd dat ze in Peking voor een medaille konden gaan. Visser: "We hadden het licht gezien en hadden drie kansen ons te kwalificeren voor de Spelen." Nederland eindigde daarna als vijfde op het EK en vergooide kans één. Ook bleek dat de ploeg van Selinger niet welkom zou zijn tijdens het laatste kwalificatietoernooi. Weg kans twee. Dus moest het in januari gebeuren in Halle, waar alle Europese toplanden aanwezig zouden zijn.
Visser: "Dat ging heel raar. Opeens stonden we er en moesten we het doen. Terwijl veel mensen één brok spanning waren, erger dan ooit. Maar er is niets aan gedaan die spanning weg te nemen."
Nederland verloor van Polen (3-1) en Turkije (3-1) en zag daarmee de olympische droom waar vier jaar voor was getraind, in drie dagen vervliegen. Het eerste wat in Visser opkwam, was boosheid. "We hadden zo goed gewerkt aan tactiek, techniek en fysiek. Maar ik zag dat sommige mensen niet met faalangst konden omgaan. We hadden met zijn allen moeten zeggen: dat vierde punt, daar moeten we aan werken." Met een zure lach: "Ik heb het meerdere keren voorgesteld, maar er was geloof ik geen budget voor."
Selinger liet na Halle echter weten niets in mentale groepsbegeleiding te zien. Hij gelooft nog steeds heilig in zijn filosofie: door eindeloos trainen het technisch niveau van speelsters op zo'n niveau brengen dat ook onder druk - als de coördinatie minder wordt - een topprestatie geleverd kan worden. Hij bracht Nederland ermee naar de top van de wereld, maar de lessen bleken niet toereikend toen kwalificatie afhing van één toernooi.
"Het is ook mijn vraag geweest waarom speelsters in een wedstrijd niet konden wat ze op training deden," zegt Visser. "In Halle dacht ik na die eerste set: zo, nu kunnen we lekker gaan ballen. Maar het was hopeloos. We hebben als team nooit een weg gevonden met wedstrijdspanning om te gaan. Selinger vond dat we stil moesten zijn, geconcentreerd. Maar zoiets is voor iedereen verschillend. Sommigen willen over de wedstrijd praten, hoe ze zich voelen, die spanning kwijtraken. Anderen willen geen dingen aan hun hoofd."
Visser is ervan overtuigd dat alleen topwedstrijden in sterke competities speelsters die laatste les kunnen leren, zodat ze er op de moeilijkste momenten staan. Ze sluit zich daarmee gedeeltelijk aan bij de criticasters van de gekozen weg.
"Je moet ergens beginnen, deze vier jaren waren nodig. Het gat was te groot en we hebben het kleiner gemaakt. Alleen hadden sommige speelsters beter een jaar bij een topclub kunnen spelen om daarna weer terug te komen."
Dat traject gaat nu beginnen. Een groot deel van de internationals gaat bij topclubs in Italië en Spanje aan de slag. In Nederland wil Selinger de volgende lichting internationals opleiden, wederom door vier jaar lang zoveel mogelijk trainingsuren te maken.
Voordat het zover is, moet Martinus vanmiddag in het vierde finaleduel met plaatsgenoot AMVJ de derde landstitel op rij veiligstellen. Visser zal daarna nog één seizoen bij een topploeg spelen, waarschijnlijk Sint Petersburg. Ze koos niet voor de stad of de sportieve ambities van de club, en weet ook niet wie haar teamgenoten worden.
"Ik ga voor het geld." Spijt van haar 'avontuur' bij Martinus heeft Visser niet, alhoewel ze een jaar in de Nederlandse eredivisie speelde die ze op haar negentiende al ontgroeid was. "Het heeft zo moeten zijn. Ik ben wel blij dat ik het slechts een jaar heb gedaan. Maar het was zeer zeker de moeite waard."
Tot half januari dan, toen de olympische droom verdampte. Daarna werd haar sportleven een sleur. "Zo'n kampioenschap is leuk, maar dat doe ik op tachtig procent."
Een zucht: "Als we maar winnen, dan kunnen we het eindelijk afsluiten."
Sorteer reacties
