Woensdag, 28 maart 2007 - LIENDEN - Ze vond baat in België, bij conditietrainer Danny Stevens. Daar volgde Christy Verkerk afgelopen winter nauwkeurig schema's en aanwijzingen, die haar klaar moesten stomen voor het komende wielerseizoen.
Prompt stak de Liendense zaterdag haar neus aan het venster in de eerste serieuze klassieker van het seizoen. Verkerk reed naar een verrassende zesde plaats in de Omloop van Strijen, haar beste uitslag ooit.
"Ik wist zelf ook niet wat er gebeurde. Plotseling kon ik me voorin
handhaven, zonder centje pijn. En zelfs op kop sleuren, gaten dichtrijden
ook. Anderen pijn doen, die in mijn wiel zaten. Dat gevoel is echt te gek.
Zeker als je gewend bent dat jijzelf degene bent die pijn wordt gedaan door
de andere meiden. Nu is het andersom, en dat is gewoon kicken", lacht
de 27-jarige Liendense.
De carrière van Verkerk ontwikkelde zich
gestaag door de jaren heen. Relatief laat begonnen met wielrennen, haalde ze
vorig seizoen in Papendal haar eerste podiumplek ooit. Het jaar daarvoor was
er nog een van vallen en opstaan, waarbij ze meer op het asfalt lag dan op
de fiets zat.
"Die periode heeft me lang parten gespeeld.
Mentaal vooraal. Bang om tussen de wielen te rijden, angst voor valpartijen.
Ik bungelde ook altijd aan de start van het peloton. Gevolg: als er werd
gevallen, lag ik er bij. Bovendien trap je jezelf wezenloos, want achterin
vallen de gaten als rensters moeten lossen. Die moet je telkens dichrijden
en dat kost bergen energie."
Dit seizoen koerst Verkerk
anders. "Ik heb nu het lef om voorin te starten en te blijven. Als je
rond de vijftiende plek koerst, gaat het allemaal zoveel makkelijker. Dat is
echt een verbazingwekkende ervaring." Daarnaast hebben de nieuwe
trainingsmethoden haar geen windeieren gelegd.
"Stevens is
een professionele conditietrainer, die sporters persoonlijk begeleidt. Het
Belgische talent Pieter Mertens is er bijvoorbeeld een van. Ik voel me er
geweldig bij. Zondag reed ik, daags na die klassieker, een criterium in
Huijbergen. Normaal heb je dan toch spierpijn. Maar niets dikke benen, tot
mijn verbazing had ik zelfs de kracht en het lef om even alleen weg te
rijden. Ik durf nu zelfs te dromen van een zege. Volgende week, in
Waddinxveen, bijvoorbeeld."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
