Wouter Verbraak in zijn 'kleinste kantoor ter wereld'. foto Paul Todd/GPD
1/2
ALICANTE - Anderhalf bij twee meter, meer is het niet. "Welkom in het
kleinste kantoor ter wereld", zegt Wouter Verbraak. De 32-jarige
navigator moet de zeer beperkte ruimte ook nog delen met Andreas Hanakamp,
de Oostenrijkse schipper van Team Russia.
Verbraak heeft benedendeks de beschikking over twee laptops, een barometer,
enkele meetinstrumenten en een radar. "Maar ik heb geleerd dat
navigatie slechts voor een deel technologie is. Goede beslissingen neem je
op gevoel, als je naar de wolken hebt gekeken en gesproken hebt met de
bemanning."
De als meteoroloog afgestudeerde Verbraak (geboren
in Eindhoven, nu wonend in Noorwegen) ging zeven jaar geleden voor de eerste
keer de wereld rond. Nu stelt hij zijn kwaliteiten in dienst van Oleg
Zherebtsov, "De Appie Happie van Rusland, de grootste kruidenier."
Zherebtsov bezit zo'n vijftig enorme supermarkten. Zijn vader was mijnwerker,
zijn moeder werkte in de kinderopvang. Zherebtsov (40) begon als
schoenverkoper op een straathoek in Moskou, importeerde vervolgens bonbons
uit Italië en is nu een zeer vermogend man. "Een prima kerel"
, aldus Verbraak. Hij kan het weten, want de geldschieter van Team Russia
vaart de komende maanden mee de oceanen over. "Gewoon, als 'one of the
guys'. Oleg is voordekker en staat ook gewoon voor de hele ploeg te koken."
Verbraak is niet alleen verantwoordelijk voor het bestuderen van wind,
golfslag en stroming. "Omdat er tien man meevaren op een boot waarvoor
je zeventien zeilers nodig hebt, kan ik niet alleen in mijn kantoortje
zitten. Ik moet helpen op het voordek, ben trimmer en neem soms het werk van
de stuurman over. En als er beneden opgeruimd moet worden, loop ik daar niet
voor weg."
Waar de overige leden van de crew een redelijk
strak schema hebben van vier uur werk en vier uur slapen, moet Verbraak het
hebben van hazenslaapjes. "Ik val buiten de wachtsystemen, omdat ik bij
elke zeilwisseling betrokken word."
De beslissing om van zeil
te wisselen neem je niet zomaar, zegt Verbraak. "Dat gaat niet even van
'hup', maar vergt een uur of twee. Mede daarom kijk je voor dertig procent
naar de strategie en voor zeventig procent naar de bemanning. Zij moeten
achter de beslissing staan. Ik kan niet lichtzinnig met hun energie
omspringen."
Verbraak, wiens kennis ook werd gebruikt door de
Nederlandse olympische ploeg, herinnert zich zijn eerste oceaanrace nog
goed. "Als we een snelheid van 28 knopen haalden (bijna 52 kilometer
per uur, red.), stonden we te juichen aan dek. Als we nu onder de 25 knopen
blijven, kom ik naar boven om te vragen of er wat aan de hand is. De boten
zijn in de afgelopen jaren racemonsters geworden."
Hij geeft
toe dat varen met een snelheid van 40 knopen soms eng is. "Eigenlijk
doen we Parijs-Dakar met een Formule-1-wagen." Desondanks is de
Brabander aan zijn tweede oceaanrace begonnen. Het is de liefde voor het de
sport. "Deze race trekt unieke persoonlijkheden aan, dat maakt het ook
boeiend." Zijn volgende wens is om met een kleinere boot non-stop de
wereld rond te gaan.
Maar eerst volgt de uitdaging met Team Russia
de finish in Sint-Petersburg zien te halen. De start (de havenrace in
Alicante) verliep niet gladjes, met onder meer een aanvaring met de
Nederlandse boot. Verbraak en consorten hebben tot juni volgend jaar nog
tien etappes de tijd om een podiumplaats te veroveren.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
