article
1.6320086
Doei. Even later weer. Doei. Lekker slapen. Tot morgen mama. En nog een keer. Doei. Als ik niks terugzeg, begint ze te roepen. Ik roep dat ik niks meer zeg, dat ik haar niet meer wil horen. Oké, doei. En dan moet ik dus toch nog een keer doei zeggen. Anders wordt ze verdrietig en moet ze huilen. Ja, doehoei. Nog één laatste kus.
Doei
Doei. Even later weer. Doei. Lekker slapen. Tot morgen mama. En nog een keer. Doei. Als ik niks terugzeg, begint ze te roepen. Ik roep dat ik niks meer zeg, dat ik haar niet meer wil horen. Oké, doei. En dan moet ik dus toch nog een keer doei zeggen. Anders wordt ze verdrietig en moet ze huilen. Ja, doehoei. Nog één laatste kus.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/doei-1.6320086
2016-08-31T08:02:00+0000
Babette Pul

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Doei

Reacties
Reageer
Doei. Even later weer. Doei. Lekker slapen. Tot morgen mama. En nog een keer. Doei. Als ik niks terugzeg, begint ze te roepen. Ik roep dat ik niks meer zeg, dat ik haar niet meer wil horen. Oké, doei. En dan moet ik dus toch nog een keer doei zeggen. Anders wordt ze verdrietig en moet ze huilen. Ja, doehoei. Nog één laatste kus.

Mijn dochter voelt het waarschijnlijk feilloos aan. Dat ik een sentimentele dweil ben, qua afscheid. Of het nu om mijn oude bed gaat, babykleertjes die weg moeten, mishandelde kamerplanten, bijeengehouden met touwtjes, of een uitgebloeide bos bloemen, ze wegdoen stemt me weemoedig. Scheiden doet lijden, afscheid brengt leed.

Vorige week nam ik afscheid van enkele collega’s, met wie ik het laatste jaar samenwerkte. Ik kreeg champagne, een geweldig boek. We aten steak, dronken wijn, zij bedankten mij, ik bedankte hen. Heerlijk in de zon op een terras in Utrecht. Na de cheesecake en cappuccino stapten we op. Natuurlijk was het geen écht afscheid. Facebook is mijn redding in bange afscheidsmomenten. Ik heb er heel wat mee terug kunnen draaien. Vriendinnen van school, liefdes van lang geleden, zelfs mijn pianoleraar van vroeger. Ze zijn allemaal weer terug, zie ze regelmatig op mijn tijdlijn.

‘Het ga je goed’ is door Facebook ‘ik blijf je volgen’, wat het afscheid aanzienlijk makkelijker maakt.

Mijn relaties eindigden steevast met een laatste gesprek, een laatste nacht, een laatste kus, een laatste omhelzing. Dat alles met een flinke dosis dramatiek en een diep, diep tranendal. Keer op keer een onvermijdelijk einde en steeds weer toch nog één keer bellen en later nog één sms’je. We konden toch doen alsof er niks was gebeurd?

Ik zou willen dat het kon, bij het afscheid op deze plek. Het einde van mijn dienstverband, het begin van een nieuw hoofdstuk. Dag krant, waar ik zo veel jaren werkte, dag uitgeverij, waar ik zo veel heb geleerd en vooral dag lezer, die dat alles de moeite waard maakte. Heel erg bedankt en wie weet, treffen we elkaar ooit weer, hier of op Facebook.

Doei. Fijne dag nog. Doei. Tot ziens. Ik zeg niks meer, moet echt stoppen. Oké, doei. Nog een allerlaatste zin dan. Verdrietig word ik toch wel. Misschien moet ik die champagne maar openmaken. Mijn tranen vermengen met bubbels. Scheiden doet lijden, afscheid brengt leed. Ja, doehoei. Nog één laatste kus.

 


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties