article
1.6168017
En ineens is het terug in mijn leven. Hockey. Je kunt me niet harder straffen. Alle meisjes in mijn klas zaten op hockey. Ze droegen poloshirts met een krokodilletje op hun borst, steil haar in een strakke bob met zijscheiding. Of in een platte lage staart in een brede zilveren klem over het met dons gewatteerde O’Neill jack.
Hockey
En ineens is het terug in mijn leven. Hockey. Je kunt me niet harder straffen. Alle meisjes in mijn klas zaten op hockey. Ze droegen poloshirts met een krokodilletje op hun borst, steil haar in een strakke bob met zijscheiding. Of in een platte lage staart in een brede zilveren klem over het met dons gewatteerde O’Neill jack.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/hockey-1.6168017
2016-07-06T09:09:00+0000
Babette Pul

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Hockey

Reacties
Reageer
En ineens is het terug in mijn leven. Hockey. Je kunt me niet harder straffen. Alle meisjes in mijn klas zaten op hockey. Ze droegen poloshirts met een krokodilletje op hun borst, steil haar in een strakke bob met zijscheiding. Of in een platte lage staart in een brede zilveren klem over het met dons gewatteerde O’Neill jack.

Het moge duidelijk zijn dat ik niet een van hen was, al was het maar omdat ik op maandag niet kon meepraten over de wedstrijd. Als het even kon probeerde ik tijdens de gymles te spijbelen, met een of andere smoes of een vervalst briefje. Er waren echt wel dingen die ik leuk vond, softbal bijvoorbeeld, en de bosloop, 2,5 kilometer hardlopen om het maisveld.

Het allerergste vond ik hockey, waarschijnlijk uit pure angst. Doodsbang was ik voor die harde bal. En dan ook nog dat gemaai met die stick. Ik kan de pijn in mijn enkel nog zo oproepen. Geen idee of ik ooit heb gekeept, ik kan het me niet voorstellen. Ik was weleens somber, maar niet suïcidaal. Pas na mijn examen kwam er een eind aan mijn lijden. Tot nu. Mijn dochter wil op hockey. Alle meisjes uit haar klas zitten op hockey. Naar het schijnt bij een beetje een kakclub, voor zover ze dat niet allemaal zijn. Geen idee eigenlijk of er nog kakkers bestaan. En als ze nog bestaan, wat ze dan aan hebben. De tienermeisjes bij ons in de straat zitten ook op hockey. Het zijn hockeymeisjes, maar geen kakmeisjes.

Ik vind het prima als mijn dochter straks een van hen is. Ik wil dat ze op maandag kan meepraten over de wedstrijd. Een teamsport lijkt me sowieso goed, zelfs als dat betekent dat ik haar twee keer in de week moet halen en brengen en zo nu en dan een bardienst moet draaien in het clubhuis. Want ik moet toegeven: mijn dochter is wel een hockeymeisje. Stiekem hoop ik dat ze er na een halfjaar al genoeg van heeft. Dat ze op haar 18de niet nog steeds een hockeymeisje is. Ze hebben natuurlijk wel een reputatie, laat staan de hockeyfeesten. Mischien dat ik tegen die tijd nog steeds achter de bar sta. Heb ik een knappe kakker aan de haak geslagen. Mijn dochter heeft alvast een Gooische r.

Er bestaat nog een kleine kans dat de hockeyhype overwaait. Dat ze, de sociale druk ten spijt, lekker blijft hiphopdansen. Dat hockey mij de rest van mijn leven met rust laat. Gelukkig hebben de overburen een stick en schoenen te leen. Na de grote vakantie eerst maar eens een proefles.



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties