article
1.6126800
Het begon allemaal met de nogal impulsieve aankoop van een boxspring voor de helft van de helft minus 20 procent. Verbazingwekkend hoe makkelijk ik beslis met zo veel korting. Het wachten is nu op de levering, over een week of vier, vijf. Tot die tijd visualiseer ik mijn nieuwe bed, alsof het er al staat
Ladekast
Het begon allemaal met de nogal impulsieve aankoop van een boxspring voor de helft van de helft minus 20 procent. Verbazingwekkend hoe makkelijk ik beslis met zo veel korting. Het wachten is nu op de levering, over een week of vier, vijf. Tot die tijd visualiseer ik mijn nieuwe bed, alsof het er al staat
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/ladekast-1.6126800
2016-06-22T06:00:00+0000
Babette Pul
Home / Uit & Thuis / Columns / Babette Pul / Ladekast

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Ladekast

Reacties
Reageer
Het begon allemaal met de nogal impulsieve aankoop van een boxspring voor de helft van de helft minus 20 procent. Verbazingwekkend hoe makkelijk ik beslis met zo veel korting. Het wachten is nu op de levering, over een week of vier, vijf. Tot die tijd visualiseer ik mijn nieuwe bed, alsof het er al staat

Mijn oude krakende lompe ledikant heeft mijn hoogverraad in de smiezen. Al dagen word ik wakker met pijn in mijn rug en lijk ik iets van een kuil te voelen. Plotseling deugt de rest van mijn slaapkamer ook niet meer. Ik wil louvredeuren voor mijn open kledingkast, andere kleuren op de muren en een witte, niet al te hoge ladekast.

Vanaf dat moment struin ik internet af. Uiteindelijk vind ik een kast, in de aanbieding bij een doe-het-zelfzaak. En passant neem ik het van afvalhout gemaakte robuuste krukje mee. Ook met korting. De kassajongen loopt mee om het pakket in mijn auto te tillen. Niet eens een grote doos, denk ik, nog optimistisch.

Met hulp van de buurvrouw schuif ik ’m de woonkamer in. Minutenlang ben ik alleen maar aan het uitpakken. Een stuk of tien zakjes met schroefjes en andere ijzerwaren en veel, heel veel genummerde planken, latten en ladegeleiders. Het dunne boekje stemt hoopvol, maar schijn bedriegt, blijkt al snel.

Ik denk eerlijk gezegd nog steeds aan een verborgen cameragrap. Terwijl mijn dochter met een vriendinnetje speelt, zal ik de kast weleens even in elkaar zetten. De tekeningen zijn zo klein en onduidelijk dat ik er geen wijs uit kan worden. Alleen na intensieve zelfstudie is een handeling mogelijk.

Alsof ik een legpuzzel van duizend stukjes in één keer moet maken. Logisch dat ik een miezerig priegelig substapje binnen stap vijf over het hoofd zie. Logisch dat de kast tot drie keer toe in elkaar stort omdat ik slechts twee handen heb. Logisch dat ik hem in elkaar wil trappen als blijkt dat ik vier stappen terug moet.

„Hou toch je klep!”, stort ik al mijn frustratie luidkeels over mijn dochter uit. Het vriendinnetje is net opgehaald door haar moeder en ik moet koken. Ik realiseer me dat het raam openstaat en kijk snel of niemand me heeft gehoord. Tot mijn grote schrik zie ik de moeder weer bij onze voordeur staan. Knuffeluiltje vergeten.

Uiteindelijk heeft de ladekast me vijf uur van mijn leven gekost. Iets zegt mij dat de louvredeuren dit ruimschoots gaan overtreffen. Wat zal ik over vier, vijf weken lekker slapen.



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties