article
1.6226422
Maandagavond, we eten bij mijn ouders. Mijn moeder staat in de keuken, mijn dochter speelt op de grond, mijn vader zit in de stoel bij het raam en ik schuin tegenover hem. Buiten komt de regen met bakken uit de lucht, de hele dag al, met tussenpozen van hooguit een half uur. Ik kijk naar de stortvloed die alle tere zomerbloemetjes genadeloos tegen de grond slaat.
Murphy
Maandagavond, we eten bij mijn ouders. Mijn moeder staat in de keuken, mijn dochter speelt op de grond, mijn vader zit in de stoel bij het raam en ik schuin tegenover hem. Buiten komt de regen met bakken uit de lucht, de hele dag al, met tussenpozen van hooguit een half uur. Ik kijk naar de stortvloed die alle tere zomerbloemetjes genadeloos tegen de grond slaat.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/murphy-1.6226422
2016-06-01T10:13:00+0000
Column,Babette Pul
Babette Pul

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Murphy

Reacties
Reageer
Maandagavond, we eten bij mijn ouders. Mijn moeder staat in de keuken, mijn dochter speelt op de grond, mijn vader zit in de stoel bij het raam en ik schuin tegenover hem. Buiten komt de regen met bakken uit de lucht, de hele dag al, met tussenpozen van hooguit een half uur. Ik kijk naar de stortvloed die alle tere zomerbloemetjes genadeloos tegen de grond slaat.

Ik vertel mijn vader over mijn enorme baaldag. Over de auto die niet meer wil starten, terwijl de accu het nog wel doet. Over de vaatwasser die ook al dienst weigert. Als ik die vervolgens van zijn plaats schuif, ontdek ik een plas water en drie grote spinnen. Het lekwater uit de ketel blijkt slechts deels keurig in de daarvoor bestemde afvoerpijp te lopen.

„In dit soort oude huizen ben je qua lekkage ook niet blij met dit weer”, zeg ik tegen mijn vader. Ik denk aan mijn vorige huis, een hoekwoning uit 1900, waarmee om de haverklap wel wat aan de hand was. Met angst en beven doorstond ik er regen- en onweersbuien, zuidwesterstormen en dikke pakken sneeuw, hopend op zo min mogelijk schade.

„We hebben het hier al een keer helemaal nat gehad”, vertelt mijn vader. Toen had de dakgoot de grote hoeveelheid water niet aangekund. „Het is echt afschuwelijk, wateroverlast in huis”, zeg ik, denkend aan al het water van de ketel dat ongemerkt onder mijn vloer terecht is gekomen, die ik al verdacht vond kraken en meeveren de laatste tijd.

Ik heb de woorden nog niet uitgesproken of ik zie grote druppels uit elkaar spatten op de vensterbank achter mijn vader. „Kijk nou, daar! Dit is toch niet te geloven”, roep ik uit. Mijn vader springt op om een pan uit de keuken te halen. Daarna rent hij meteen naar boven. Mijn dochter geeft keukenpapier aan, waarmee ik de vensterbank droog veeg.

De wet van Murphy lijkt zich aan mij vast te hebben geklonken. Ik breng defecten en lekkages mee alwaar ik kom. Terwijl mijn vader op zolder met potten en pannen in de weer is, zie ik hoe het een verdieping lager binnen net zo hard regent als buiten. Ik ben niet eens verbaasd meer als blijkt dat we andijvie eten, waar ik als kind al van gruwde maar dat weet mijn moeder tot haar spijt niet meer.

Wanneer het tijd is om naar huis te gaan, kan ik niet nalaten te grappen: „Ik was zo chagrijnig door mijn lekkage, maar nu ik het hier gezien heb, voel ik me stukken beter.” Mijn vader lacht alleen maar en zet demonstratief de vaatwasser aan.


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties