article
1.6086750
Het hoge woord mag er eindelijk uit. Zeg nooit nooit geldt zeker voor mij. De keren dat ik stellig riep dat ik iets nooit zou doen, heb ik juist datgene gedaan, soms pas jaren later. Zo ook deze keer. Nooit meer zou ik kamperen. Vakantie moet toch juist beter zijn dan thuis? De gedachte aan zo’n toiletgebouw vol langpootmuggen alleen al. Ik plas nog liever op een toiletemmer die ik de volgende ochtend leeggooi.
Nooit
Het hoge woord mag er eindelijk uit. Zeg nooit nooit geldt zeker voor mij. De keren dat ik stellig riep dat ik iets nooit zou doen, heb ik juist datgene gedaan, soms pas jaren later. Zo ook deze keer. Nooit meer zou ik kamperen. Vakantie moet toch juist beter zijn dan thuis? De gedachte aan zo’n toiletgebouw vol langpootmuggen alleen al. Ik plas nog liever op een toiletemmer die ik de volgende ochtend leeggooi.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/nooit-1.6086750
2016-06-08T07:00:00+0000
Babette Pul

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Nooit

Reacties
Reageer
Het hoge woord mag er eindelijk uit. Zeg nooit nooit geldt zeker voor mij. De keren dat ik stellig riep dat ik iets nooit zou doen, heb ik juist datgene gedaan, soms pas jaren later. Zo ook deze keer. Nooit meer zou ik kamperen. Vakantie moet toch juist beter zijn dan thuis? De gedachte aan zo’n toiletgebouw vol langpootmuggen alleen al. Ik plas nog liever op een toiletemmer die ik de volgende ochtend leeggooi.

Toch was er ooit een tijd dat ik intens gelukkig was op de camping. Heel vroeger met mijn ouders en drie jongere zusjes. Wapenveld, Lemele, Andijk. stuk voor stuk topvakanties, al zat het weer lang niet altijd mee. Vliegeren, voetballen, zwemmen, badmintonnen, flipperen. Als het regende, deden we spelletjes in de voortent. En dan die spanning of we het wel droog hielden.

In mijn dagboek van toen schreef ik over ‘mijn vader die grappig meende te zijn door de ritsen van ons tentje aan elkaar vast te knopen’. Ik sliep er samen met mijn zus, ieder op onze eigen helft, met de tentstokken als denkbeeldige grens. Wat hebben we de slappe lach gehad, als we allang moesten slapen. De gedempte stemmen van mijn ouders in de bungalowtent naast ons.

Toen onlangs mijn eigen oude tent plotseling opdook bij mijn ouders, heb ik hem diezelfde week nog opgezet op het veldje bij ons achter. Misschien konden we deze zomer wel een paar nachtjes gaan kamperen. Pannetjes, servies, een brandertje, gaslamp, zaklantaarn, hamer, ik had alles nog en in prima staat. Alleen een toiletemmer zou ik nog moeten aanschaffen.

Na een blik op de staat van de binnentent voel ik een vreemde teleurstelling. De bruine vlekken en gaten in het doek maken me weemoedig. Nog veel meer mooie herinneringen poppen op. Op dat moment weet ik het zeker: ik wil een nieuwe, nog mooiere tent. Als hij binnenkort wordt bezorgd, ga ik zo snel mogelijk proefkamperen, een weekend op een camping, een paar kilometer verderop.

Deze keer ga ik niet met een zus, vriendin of vriendje – na de vakantie niet meer –, maar met mijn eigen kleine gezin. Ik wil het geluksgevoel doorgeven aan mijn dochter. Ook een keer de ritsen van de tent aan elkaar vastknopen. Bovendien ben ik dol op bingo, vossenjachten en midgetgolf. Het went vast snel, douchen met een muntje en collectief tandenpoetsen. Ik denk niet dat ik ooit nog zeg dat iets nooit zal gebeuren. Straks sta ik over een paar jaar ineens alsnog voor het altaar.



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties