article
1.6226517
De vader van het Japanse jongetje Yamato ging diep door het stof nadat hij zijn 7-jarige zoon voor straf in het bos had achtergelaten. Naar eigen zeggen voor een paar minuten, maar bij terugkomst was Yamato verdwenen. Gevreesd werd dat het jochie ten prooi zou vallen aan beren. Uiteindelijk werd hij na zes dagen gevonden in een verlaten barak van het leger.
Straf
De vader van het Japanse jongetje Yamato ging diep door het stof nadat hij zijn 7-jarige zoon voor straf in het bos had achtergelaten. Naar eigen zeggen voor een paar minuten, maar bij terugkomst was Yamato verdwenen. Gevreesd werd dat het jochie ten prooi zou vallen aan beren. Uiteindelijk werd hij na zes dagen gevonden in een verlaten barak van het leger.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/straf-1.6226517
2016-06-15T11:14:00+0000
column,Babette Pul
Babette Pul

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Straf

Reacties
Reageer
De vader van het Japanse jongetje Yamato ging diep door het stof nadat hij zijn 7-jarige zoon voor straf in het bos had achtergelaten. Naar eigen zeggen voor een paar minuten, maar bij terugkomst was Yamato verdwenen. Gevreesd werd dat het jochie ten prooi zou vallen aan beren. Uiteindelijk werd hij na zes dagen gevonden in een verlaten barak van het leger.

Nooit zal ik mijn 7-jarige dochter uit de auto zetten en wegrijden. Maar, ik geef toe, ik heb me in het bos wel eens net iets te lang achter een boom verstopt. Daar zaten weliswaar geen beren, mijn dochter werd evengoed bang. Toen ik tevoorschijn kwam, was het al te laat. Ze moest huilen. Mijn maag kromp ineen van schuldgevoel. Ik was duidelijk net iets te ver gegaan.

Toevallig had ik vorige week nog een Yamato-momentje. Het is de eerste dag van de avondvierdaagse, net na de finish waar we nog even napraten. Mijn dochter vindt dat ze nog wel even mag spelen, ik vind dat ze zo snel mogelijk naar bed moet. Als ik zeg dat ze bij mij moet blijven, probeert ze er toch vandoor te gaan. Ik weet haar nog net bij haar arm te grijpen.

Tot twee keer toe rukt ze zich los, huilend en schreeuwend. De derde keer rent ze woedend weg. Ik blijf achter, te midden van vrolijke lachende ouders met vrolijk lachende kinderen. Voel me totaal mislukt, met mijn dochter boos in de bosjes, 50 meter verderop. Een uur eerder stond ze nog stralend bij de rustplaats, waar ik, ook stralend, bekertjes limonade had staan tappen.

Inmiddels kook ik zelf van woede, maar heb geen idee wat te doen. Ik vertik het haar te gaan halen, dus zwaai nadrukkelijk en loop langzaam weg. Juist door haar te negeren, zou ze vanzelf wel achter me aan komen. Ik baal dat de avond zo moet eindigen, dat mijn dochter zich als een draak gedraagt. Geërgerd kijk ik even later om, maar ik zie haar niet, ook niet in de bosjes waar ze zojuist nog was.

Mijn ogen schieten over het veld, de wirwar van kinderen, vaders en moeders. Ineens zie ik haar huilend op me af komen rennen. Verderop zwaait en wijst de moeder van een klasgenootje. Ik steek mijn duim op, knuffel mijn dochter en schaam me dood. Ze had niet gezien dat ik wegliep, snikt ze nog na. „Was je mama kwijt”, vraagt een andere moeder in het voorbijgaan. Mijn dochter knikt alleen. „Ze is moe”, zeg ik snel. „Tot morgen!” Haar handje houd ik stevig vast.


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties