article
1.6207890
Kinderen die naar het vuurwerk kwamen kijken. Kinderen die 's middags nog speelden op het strand. Kinderen die genoten van het feest op de boulevard. Kinderen die even later hun vader of moeder verloren. Kinderen in paniek die huilend moesten rennen. Kinderen die hun bedje die avond niet meer zouden zien.
Vuurwerk
Kinderen die naar het vuurwerk kwamen kijken. Kinderen die 's middags nog speelden op het strand. Kinderen die genoten van het feest op de boulevard. Kinderen die even later hun vader of moeder verloren. Kinderen in paniek die huilend moesten rennen. Kinderen die hun bedje die avond niet meer zouden zien.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/vuurwerk-1.6207890
2016-07-20T14:13:00+0000
babette pul,column
Babette Pul
Home / Uit & Thuis / Columns / Babette Pul / Vuurwerk

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Vuurwerk

Reacties
Reageer
Kinderen die naar het vuurwerk kwamen kijken. Kinderen die 's middags nog speelden op het strand. Kinderen die genoten van het feest op de boulevard. Kinderen die even later hun vader of moeder verloren. Kinderen in paniek die huilend moesten rennen. Kinderen die hun bedje die avond niet meer zouden zien.

Mijn kind slaapt die avond als een roosje. Zij weet niks van aanslagen of terroristen. Haar wereld is onbezorgd, vredig en mooi. Haar grootste zorg is het afscheid van de meester. Haar klas die volgend schooljaar wordt opgedeeld. Het allerlaatste dinoplaatje dat nog mist in het boek. Een vrachtwagen is voor haar een vrachtwagen, geen moordwapen.

Een paar dagen later is het feest in de stad. Mijn dochter verheugt zich ontzettend op het vuurwerk. Misschien krijgt ze na afloop weer een zuurstok. Genietend huppelt ze over de Nijmeegse Waalkade. Onbezorgd, zoals een kind hoort te zijn. Zoals ik zelf allang niet meer ben. Ik wil liever niet meer in een mensenmassa staan. Ik doe tegenwoordig aan risicomanagement. Ik probeer me te verplaatsen in een terrorist, een verward persoon of welke zieke geest dan ook. Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat ze slachtoffers maken, logischerwijs op plekken waar veel mensen samenkomen. Plekken die ik niet wil mijden, dat vertik ik, maar die ik wel door de bril van een terrorist bekijk. Om me veiliger te voelen.

Zo bedenk ik hoe ik het zou aanpakken, welk doelwit ik zou kiezen en wanneer ik zou toeslaan. De Vierdaagse lijkt perfect, met militairen uit tal van landen die vechten tegen IS. Een bomgordel verstoppen bij tropische temperaturen dan weer niet. Met een vrachtwagen zigzaggend over de Via Gladiola? Niet met zoveel politiehelikopters in de lucht.

Natuurlijk ga ik naar de intocht, reageer ik als iemand me vraagt of ik nog wel durf. Ik schat in dat de kans op een aanslag groter is dan op een doorsneevrijdag, maar dat die nog altijd veel kleiner is dan de kans dat ik van mijn fiets val. Natuurlijk gingen mensen naar de vuurwerkshow in Nice. Zij dachten waarschijnlijk geen moment aan terreur.

Ik besluit de risico's voor lief te nemen, maar er wel rekening mee te houden. Die avond denk ik aan de kinderen die naar het vuurwerk kwamen kijken. Zij genoten waarschijnlijk net zo als mijn dochter nu. We staan een beetje aan de zijkant, een vluchtroute in mijn hoofd. Na afloop krijgt ze de allergrootste suikerspin die er is.

Ik wil liever niet meer in een mensenmassa staan.